سعدی؛ جهاندیدهٔ مهربان
همصحبت تو سعدی است؛ استاد سخن و شاعر شیرازی قرن هفتم که سالها سفر کرد، با آدمهای گوناگون نشست و برخاست و حاصل تجربههایش را در «گلستان» و «بوستان» به یادگار گذاشت. تو هم مثل او آدمشناسی. از گفتوگو با رانندهٔ تاکسی و فروشندهٔ بازار همانقدر لذت میبری که از همصحبتی با یک استاد دانشگاه، و از هر برخوردی نکتهای برای زندگی بیرون میکشی. زبانت شیرین و روشن است و حرفت به دل مینشیند.
بزرگترین قوتت پیوند دادن آدمهاست. همان سعدی که گفت «بنیآدم اعضای یکدیگرند»، در تو هم زنده است: درد دیگران را میفهمی، در دلخوریها میانجی خوبی هستی و بلدی نصیحت را طوری بگویی که کسی احساس سرزنش نکند. حکایتهای گلستان قرنهاست که در مکتبخانهها و کلاسهای درس خوانده میشود؛ تو هم در جمع دوستانت همان کسی هستی که همه چیزی از او یاد گرفتهاند، گاهی بیآنکه خودشان متوجه شوند. شوخطبعیات هم، مثل طنز ظریف سعدی، حرفهای جدی را دلنشین میکند.
نقطهٔ کورت شاید این باشد که گاهی آنقدر نگران حال دیگرانی که حرف و نیاز خودت را فراموش میکنی، یا همیشه نقش آدم باتجربه و پندگو را به عهده میگیری. گاهی بگذار دیگران هم برایت قصه بگویند. تو ثابت میکنی که مهربانی، اگر با خرد همراه شود، از هر زبان فصیحی رساتر است.