فردوسی؛ پاسدارِ ریشهها
همصحبت تو فردوسی است؛ حکیم توس که حدود سی سال از عمرش را صرف سرودن «شاهنامه» کرد تا داستانهای پهلوانان و پادشاهان ایران و زبان فارسی را برای آیندگان زنده نگه دارد. خودش گفته است: «بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی». تو هم مثل او آدم کارهای بزرگ و ماندگاری. وقتی هدفی را انتخاب میکنی، با حوصله و پشتکار تا آخرش میروی، حتی اگر سالها طول بکشد.
قوت تو وفاداری است: به خانواده، به دوستان، به قول و به ریشههایت. قصههای قدیمی را دوست داری، به تاریخ و فرهنگ علاقه داری و دلت میخواهد چیزی از خودت به جا بگذاری که به کار دیگران بیاید. در جمع، همان کسی هستی که قصهها را با حرارت تعریف میکند و به بقیه یادآوری میکند از کجا آمدهاند. جوانمردی و راستی، مثل آنچه در رفتار پهلوانان شاهنامه میبینیم، برایت ارزشی جدی است و دیگران میدانند در روز سخت میتوانند روی تو حساب کنند.
گاهی ممکن است آنقدر به هدف بزرگت چسبیده باشی که لذتهای کوچک مسیر را نبینی، یا آنقدر به راه و رسم قدیم دل ببندی که تغییر برایت سخت شود. هر از گاهی نفسی تازه کن و به امروز هم فرصت بده. تو ثابت میکنی که کاری که با عشق و پشتکار ساخته شود، از هر کاخ بلندی ماندگارتر است.