فال حافظ پنجشنبه ۲۰ فروردین ۱۴۰۵

روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخاستمی ز خم خانه به جوش آمد و می باید خواست

نوبه زهدفروشان گران جان بگذشتوقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

چه ملامت بود آن را که چنین باده خورداین چه عیب است بدین بی خردی وین چه خطاست

باده نوشی که در او روی و ریایی نبودبهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاست

ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاقآن که او عالم سر است بدین حال گواست

فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیموان چه گویند روا نیست نگوییم رواست

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریمباده از خون رزان است نه از خون شماست

این چه عیب است کز آن عیب خلل خواهد بودور بود نیز چه شد مردم بی عیب کجاست

غزل شمارهٔ ۲۰

تعبیر فال

دوران سختگیری به پایان رسیده و عید آمده است؛ دل‌ها برخاسته‌اند و شادی به جمع بازگشته. حافظ در این غزل با زبانی رک، ریاکاری را به چالش می‌کشد. او می‌گوید شادی بی‌ریا و صادقانه، از پرهیزگاری نمایشی و فروختن زهد به مردم بسیار بهتر است. اصل حرفش این است: وظیفه‌مان را به جا می‌آوریم، به کسی بدی نمی‌کنیم و ناروا را روا جلوه نمی‌دهیم. و در پایان می‌پرسد: آدم بی‌عیب کجاست که این‌قدر به عیب دیگران خرده بگیرد؟

این فال از پایان یک دوران سخت و آغاز روزهای سبک‌تر خبر می‌دهد. احتمالاً مدتی خود را محدود کرده‌اید، زیر فشار قضاوت دیگران بوده‌اید یا بار سنگینی را تحمل کرده‌اید. اکنون وقت آن رسیده که کمی نفس بکشید و دل‌تان را شاد کنید.

پیام اصلی غزل، صداقت است. لازم نیست برای خوشایند دیگران نقش بازی کنید. کافی است درست زندگی کنید، حق کسی را پایمال نکنید و آزارتان به کسی نرسد. با این معیار ساده، از حرف و سرزنش دیگران نترسید؛ هر کس نگاهی به عیب‌های خودش بیندازد، کمتر به دیگران خرده می‌گیرد.

فال حافظ پنجشنبه ۲۰ فروردین ۱۴۰۵

تعبیر فال

حال دل

عشق و رابطه

کار و آینده