فال حافظ چهارشنبه ۲۶ اسفند ۱۴۰۵

تعبیر فال

کمتر غزلی در دیوان حافظ این‌قدر شادمان آغاز می‌شود. دیدار میسر شده و شاعر هم از بخت سپاسگزار است و هم از روزگار. به زاهد می‌گوید: برو، که طالعم یار است و آنچه دلم می‌خواست در دستم. خبر خوش دیگری هم دارد: سخت‌گیری که همه را می‌پایید رفته، چشم بدخواهی که از کمین نگاه می‌کرد دیگر نیست، و همراه دشمن، اشک هم از کنار چشم رخت بسته است.

برای صاحب این فال، غزل بشارتی روشن است: دوران سختی و انتظار رو به پایان است و گشایشی که منتظرش بودید نزدیک است. موانعی که سر راهتان بود، یکی‌یکی کنار می‌روند. البته این بشارت دعوت به غرور نیست؛ حافظ در همین غزل تأکید می‌کند که عیب کسی را نمی‌گیریم.

توصیهٔ دیگر شاعر بسیار کاربردی است: پریشان کردن ذهن کار زیرکانه‌ای نیست. وقتی شادی از راه می‌رسد، حواستان را جمع کنید و از آن درست بهره ببرید. از ابر لطف هم می‌خواهد که بر او، که خاکی و فروتن است، ببارد. شما هم با فروتنی و سپاس، خوبی‌ها را بپذیرید تا بارانشان ادامه یابد.