فال حافظ پنجشنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۵

تعبیر فال

صبح سر می‌زند، ابرها کلاه بر سر گذاشته‌اند و ژاله بر گونهٔ لاله می‌چکد. غزل سیزدهم تابلویی تازه و شاداب از بامدادی بهاری است که شاعر یاران را به دریافتن آن فرامی‌خواند. نسیم از چمن بوی بهشت می‌آورد و گل بر چمن تخت زمردین گسترده است. اما در میان این همه طراوت، یک ناهمخوانی هست: درِ میخانه را بسته‌اند. حافظ شگفت‌زده است که چرا در چنین فصل دلپذیری درها را می‌بندند، و دست به دعا برمی‌دارد و از گشایندهٔ درها می‌خواهد که بگشاید.

این فال برای کسی است که همه‌چیز را برای شروع آماده می‌بیند، جز یک در که هنوز بسته مانده است. ممکن است یک اجازه، یک پاسخ یا همراهی یک نفر، تنها چیزی باشد که میان شما و خواسته‌تان فاصله انداخته. غزل می‌گوید زمان مناسب فرا رسیده و این در بسته هم گشوده خواهد شد؛ فقط باید با امید در زد و از کوشش دست نکشید.

روحیهٔ این غزل، سحرگاهی و پرانرژی است. کارهای مهم را در ساعت‌های آغاز روز انجام دهید و فرصت فصلی را که در آن هستید غنیمت بشمارید؛ چنین فرصت‌هایی همیشه تکرار نمی‌شوند.