روزگار

خیلی وقتا تو دلم آشوبه خیلی وقته من همش غمگینم تویه این شبا هوا سنگینه تا خوده صبح خوابه بد میبینم چرخه زندگی به کام ما نگشت هر دومون غم زده ی یه ماتمیم ما جوونیه همو سوزوندیم ما یه عمریه بدهکار همیم من از این سر تو از اون سر زمان…

محمد اصفهانی بچه جنوب شهر و از اون بالای بالا ما مال جنوب شهریم تو یه دنیا مال داری ما با مال دنیا قهریم ما یه شاه با مروت توی کشور صفائیم بی مرامی کار ما نیست ما خود اصل وفائیم بچه ی جنوب شهریم ما با مال دنیا قهریم کشته ی معرفتیم…

https://fgig.ir/bztbmusc/Mohammad%20Esfahani/Single/Mohammad%20Esfahani%20-%20Avaz.mp3 دانلود آهنگ آواز از محمد اصفهانی با حجم 4 مگا بایت : دانلود با لینک مستقیم

من از این سر تو از اون سر زمان خاطرات کهنه رو ورق زدیم خیلی وقتا توو دلم آشوب خیلی وقته من همش غمگینم توی این شبا هوا سنگینه تا خود صبح خواب بد می بینم چرخ زندگی به کام ما نگشت هر دومون غم زده ی یه ماتمیم ما جوونی همو سوزوندیم ما…

چه در دل ِ من چه در سر ِ تو من از تو رسیدم به باور ِ تو تو بودی و من ، به گریه نشستم برابر ِ تو به خاطر تو به گریه نشستم بگو چه کنم … با تو ، شوری در جان بی تو ، جانی ویران ز این ، زخم ِ پنهان می میرم … نامت در من باران یادت…

امروز امیر در میخانه تویی تو فریاد راس این دل دیوانه تویی تو مرغ دل ما را که به کس رام نگردد آرام تویی دام تویی دانه تویی تو آن مهر درخشان که به هر صبح دهد تاب از روزنه این خانه به کاشانه تویی تو در کعبه و بت خانه بگشتیم بسیمو…

اَللّهُمَّ رَبَّ شَهْرِ رَمَضانَ الَّذى اَنْزَلْتَ فیهِ الْقُرْآنَ وَافْتَرَضْتَ على خدایا اى پروردگار ماه رمضان که در آن قرآن را فرستادى و بر عِبادِکَ فیهِ الصِّیامَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَارْزُقْنى حَجَّ بَیْتِکَ…

بمون با من گل تشنه ، ببین دل بستن آسونه ولی دل کندن عاشق مثله دل کندن از جونه چراغ گریه روشن کن ، شب دلشوره و رفتن کنار این شب زخمی بمون با من ، بمون با من ببین امشب به یاد تو فقط از گریه می بارم حلالم کن تو می دونی دل بی طاقتی دارم…

فکر اون گلای سُرخم که سرارو خم نکردم میممیرم ولی نمیگم که گلوشونو بردیم لاله ها کی گفته تنها هموناییین که رفتن اونایی که پر شکستن مگه کمتر از شهیدن مگه کمتر از شهیدن هُدهُد صبا شدیمو هفت شهر عشقو گشتیم ما نفس کم نیاوردیم ببینیم کیا…

در این کبود غریبانه زیستم چون ابر تمام هستی خود را گریستم چون ابر ز بام مهر فرو ریختم ستاره به خاک که من به سایه ی خورشید زیستم چون ابر زمین سترون و در وی نشان رویش نیست فراز ریگ روان چند ایستم چون ابر زمین سترون و در وی نشان رویش…