لطفا به بند اول سبابه ات بگو ، یک ذره صبر و حوصله ـش بیشتر شود…
از بُخل زنگ خانه یه من سکته می کند ، دستت اگر کمی متمایل به در شود…
در میزنی که وارد تنهایی ام شوی ، اما بعید نیست زمانی که میروی!!
در از خودش جلای وطن گفته مثل من ، در جست و جوی در زدنت در به در شود…
این بچه لاک پشت نگون بخت سال هاست ، از تخم در میآید و سوی تو می دوَد…
اما مقدر است در آخرین قدم… ، یعنی در آستانه ی دریا دَمَر شود…
نُه ماه غلت خوردم و اصرار داشتم ، در آن رَحِم لباس شوم تا بپوشی ام…
یا کاسه ای شراب شوم تا بنوشی ام ، هر نطفه ای که دوست ندارد پسر شود…
هر نطفه ای که دوست ندارد وَرَم شود ، گفتم ورم شوم ورمی در درونِ تو…
تا هِی بزرگ تر بشوم تا جنون تو ، همراه قد کشیدن من بیشتر شود…
اما پسر شدم که تو را آرزو کنم ، هی جان به سر شدم که تو را آرزو کنم…. ( 2 بار دیگر تکرار )
پیوسته آرزو کنمت ، بلکه آرزو ، از شرم ناتوانیِ خود جان به سَر شود !.
دستت مبارک است که چک میزند به گوش ، دستت مبارک است که می آورد به هوش .
عیسای دست های مبارک ، بزن مرا ، تا مُرده ای به زنده شدن مفتخر شود…
اما پسر شدم که تو را آرزو کنم ، هِی جان به سر شدم که تو را آرزو کنم!! ( یکبار دیگر تکرار )
