طنین ریشه‌ها در پایتخت سنگ و خورشید؛ پاسخ سترگ پارس به جعل تاریخ

به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، در روزی که نم‌نم باران پاییزی خاکِ عطرآگین مرودشت را بوسه‌باران می‌کرد، تخت‌جمشید شاهد همایش غرور، غیرت و امتداد چند هزار ساله یک ملت بود.

در اقلیم دیرپای پارسه، جایی که سنگ‌ها قرن‌هاست گواه استواری و نجابت تاریخ‌اند، زنان، مردان و جوانان این کهن‌دیار گرد هم آمدند تا نه با هیاهو، بلکه با «حضور»، به خطای محاسباتی سیاستمدارانی پاسخ دهند که می‌کوشند از ویرانه‌های اعصار گذشته، برای کارنامه خالی خود اصالت و تمدن بتراشند.

اجتماع عظیم «جان‌فدایان تمدن ایران»، تجلی پیوند ناگسستنی هویت ملی و باور‌های دینی بود؛ خروشی برآمده از عمق قرن‌ها که نشان داد ایرانی امروز، میراث‌دار تاریخی است که نه با تجاوز، بلکه با احترام به کرامت انسانی و صلح نامدار گشته است.

سخنان اخیر وزیر خارجه آمریکا در سایه معبد آکروپلیس و تلاش برای تحریف وقایع باستانی و نادیده گرفتن جایگاه فرهنگ‌ساز ایران، در پای ستون‌های سر به فلک کشیده پارسه، با خروش عزت پاسخ گرفت. 

رقص پرچم در دست نسل فردا

دیدنی‌ترین قاب این میعادگاه حماسی، حضور کودکانی بود که با دستان کوچک، اما ایمانی بزرگ، پرچم خوش‌رنگ سه‌رنگ ایران را در باد به پرواز درآورده بودند.

نوای سرود «فرزندان ایران» که با هم‌آوایی جمعیت در فضای بازمانده از کاخ‌های هخامنشی طنین انداخت، پیامی روشن به همراه داشت: مشعل صیانت از هویت و خاک این سرزمین، سینه به سینه از نیاکان به نسل‌های نو منتقل شده و زنجیره غیرت این ملت ناگسستنی است.

طنین فریاد‌های استکبارستیزی در جوار تندیس‌های سنگی، نشان داد که ایستادگی در برابر سلطه‌طلبی، ریشه در سرشت تاریخی این کهن‌بوم دارد؛ ملتی که در گذر هزاران سال، هجوم باد‌ها و آتش‌ها را تاب آورده، اما هرگز زانو نزده است.

سنگ‌ها دروغ نمی‌گویند؛ تاریخ وام‌گرفتنی نیست

پاسخ مردم شیراز و مرودشت، پاسخی از جنس اقتدار ساکت، اما کوبنده بود. کسانی که با عمری کمتر از سه سده در جغرافیای سیاسی جهان، تلاش می‌کنند تاریخ را به ابزاری برای فریب افکار عمومی و سرپوش نهادن بر کارنامه استعماری خود تبدیل کنند، فراموش کرده‌اند که پارسه 25 قرن سختی و طوفان را از سر گذرانده و هنوز سرفراز بر پای خویش ایستاده است.

در پایان این روز ماندگار، پیام پارس در افق طنین‌انداز شد: تمدن با سخنرانی ساخته نمی‌شود و تاریخ را نمی‌توان به عاریت گرفت؛ این سرزمین ریشه در خاکی دارد که تا ابد خانه فرزندان غیور و پاسداران سربلند خویش خواهد ماند.