روز دانش‌آموز در سایه نیمکت‌های خالی/ کودکانی که قربانی جنگ شدند
روز دانش‌آموز امسال با یاد کودکانی گره خورده است که دیگر فرصت بازگشت به کلاس‌های درس را ندارند؛ از شهدای میناب تا هفت دانش‌آموز شهید کرمانشاهی، دانش‌آموزانی که جنگ، فرصت زندگی و ساختن آینده را از آن‌ها گرفت.
به گزارش خبرگزاری ایمنا از کرمانشاه، صبح مدرسه برای بیشتر خانواده‌ها با صحنه‌هایی آشنا همراه است؛ مادری که لقمه فرزندش را آماده می‌کند، دانش‌آموزی که با عجله کیفش را می‌بندد تا از سرویس جا نماند و کودکی که در راه مدرسه درباره امتحان، بازی زنگ تفریح یا آرزوهایش با دوستانش حرف می‌زند، اتفاق‌هایی ساده که شاید کمتر کسی به اهمیتشان فکر کند، اما برای خانواده‌هایی که فرزندانشان را در جنگ از دست داده‌اند، همین روزمرگی‌ها به خاطره‌هایی تبدیل شده که دیگر تکرار نمی‌شوند.
سیزدهم آبان، روز دانش‌آموز، در تقویم ایران یادآور نسلی است که در برهه‌های مختلف تاریخ کشور نقش‌آفرینی کرده است؛ نسلی که قرار است درس بخواند، تجربه کند و آینده را بسازد، اما امسال این روز برای خانواده‌های بسیاری با خاطره فرزندانی همراه شده که دیگر در کلاس درس حضور ندارند، دانش‌آموزانی که فرصت بزرگ شدن، انتخاب مسیر زندگی و رسیدن به آرزوهایشان از آن‌ها گرفته شد.
وقتی از شهدای دانش‌آموز حرف می‌زنیم، پشت هر نام فقط یک آمار وجود ندارد؛ خانواده‌ای است که فرزندش را از دست داده، دوستانی که دیگر همکلاسی خود را نمی‌بینند و معلمی که جای خالی یکی از دانش‌آموزانش را در کلاس احساس می‌کند.
بر اساس اعلام علیرضا کاظمی، وزیر آموزش‌وپرورش، در جریان دو جنگ اخیر ۲۷۷ دانش‌آموز و ۶۷ فرهنگی به شهادت رسیده‌اند؛ آماری که ابعاد تلخ آسیب‌های جنگ به جامعه آموزشی کشور را نشان می‌دهد، اما هیچ عددی نمی‌تواند تمام آنچه را بر خانواده‌های این دانش‌آموزان گذشته است، روایت کند.
شجره طیبه میناب؛ مدرسه‌ای که دیگر صدای دانش‌آموزانش را نمی‌شنود
یکی از تلخ‌ترین تصاویر جنگ، به مدرسه شجره طیبه میناب مربوط می‌شود؛ جایی که دانش‌آموزان برای گذراندن یک روز معمولی به مدرسه رفته بودند، اما دیگر فرصتی برای بازگشت به خانه پیدا نکردند.
برای درک تلخی این حادثه کافی است به کلاس‌هایی فکر کنیم که دیگر صاحبان نیمکت‌هایشان به آن‌ها بازنمی‌گردند، دفترهایی که نوشته‌هایشان نیمه‌تمام مانده و خانواده‌هایی که شاید هنوز نتوانسته‌اند با جای خالی فرزندانشان کنار بیایند.
هر کدام از این دانش‌آموزان دنیای خود را داشتند؛ علایقی که در حرف‌های کودکانه‌شان پیدا بود، آرزوهایی که شاید هر روز برای پدر و مادرشان تعریف می‌کردند و آینده‌ای که می‌توانست شکل دیگری داشته باشد، اما حمله به مدرسه، همه این فرصت‌ها را از آن‌ها گرفت.
هفت نام که در حافظه تاریخی کرمانشاه ماندگار می‌شود
این داغ به میناب محدود نماند و کرمانشاه نیز در حملات اخیر، هفت دانش‌آموز خود را از دست داد؛ عسل کهریزی، هستی کهریزی، یلدا کریمی، یکتا کریمی، پانیا امامی، نیهان کهریزی و امیرمهدی تیموری، هفت دانش‌آموزی هستند که نامشان در میان شهدای دانش‌آموز استان ثبت شده است.
شش نفر از این دانش‌آموزان، عسل، هستی و نیهان کهریزی و پانیا امامی، یکتا و یلدا کریمی در حمله به محله چغاگلان کرمانشاه جان باختند؛ حادثه‌ای که خانواده‌های متعددی را داغدار کرد و خاطره تلخ آن در ذهن مردم این شهر باقی ماند.
این هفت نام برای خانواده‌هایشان فقط بخشی از یک خبر نیست؛ هر کدام فرزندی بودند که رفتنشان از خانه، جای خالی بزرگی بر جا گذاشت، کودکانی که باید روزهای دیگری را در مدرسه می‌گذراندند، با دوستانشان خاطره می‌ساختند و برای آینده خود تصمیم می‌گرفتند، اما حالا خانواده‌هایشان روز دانش‌آموز را با یاد آن‌ها سپری می‌کنند.
از شهدای دفاع مقدس تا دانش‌آموزان امروز؛ روایت یک داغ ماندگار
شهادت دانش‌آموزان در جنگ، اتفاقی محدود به حوادث اخیر نیست؛ تاریخ ایران نیز نام هزاران دانش‌آموزی را در خود جای داده که در دوران دفاع مقدس جان خود را از دست دادند.
بر اساس آمار اعلام‌شده از سوی وزیر آموزش‌وپرورش، در دوران دفاع مقدس حدود ۳۶ هزار دانش‌آموز و چهار تا پنج هزار معلم به شهادت رسیدند؛ نسلی که بسیاری از آن‌ها در سنین نوجوانی بودند و پیش از آنکه فرصت تجربه سال‌های بزرگسالی را پیدا کنند، زندگی‌شان در جنگ پایان یافت.
از دانش‌آموزان شهید دوران دفاع مقدس تا کودکانی که در جنگ‌های اخیر جان باختند، یک واقعیت مشترک وجود دارد؛ آن‌ها باید فرصت زندگی، تحصیل و انتخاب آینده خود را می‌داشتند، اما جنگ این فرصت را از آن‌ها گرفت.
روز دانش‌آموز؛ حق کودکی که نباید قربانی شود
روز دانش‌آموز فقط فرصتی برای مرور تاریخ و برگزاری مراسم نیست؛ این روز می‌تواند یادآور مسئولیتی باشد که در برابر نسل آینده وجود دارد، مسئولیتی برای حفظ امنیت کودکانی که باید بدون ترس به مدرسه بروند و دغدغه‌شان یادگیری، دوستی و ساختن آینده باشد.
مدرسه جایی است که باید صدای معلم و خنده دانش‌آموزان در آن شنیده شود، جایی برای پرسیدن، آموختن و حتی اشتباه کردن؛ نه مکانی که خانواده‌ها با نگرانی از آن یاد کنند یا چشم‌انتظار بازگشت فرزندانشان از آن باشند.
امسال وقتی از روز دانش‌آموز حرف می‌زنیم، نمی‌توان از کنار نام دانش‌آموزانی گذشت که دیگر فرصت حضور در کلاس درس را ندارند؛ از شهدای دانش‌آموز دوران دفاع مقدس تا ۲۷۷ دانش‌آموز شهید در جنگ‌های اخیر، از کودکان میناب تا هفت دانش‌آموز شهید کرمانشاهی.
شاید امسال تلخ‌ترین تصویر این روز، نیمکت‌هایی باشد که صاحبانشان دیگر به آن‌ها بازنمی‌گردند؛ کیف‌هایی که دیگر برای رفتن به مدرسه بسته نمی‌شوند و خانواده‌هایی که جای خالی فرزندانشان را در تمام روزهای زندگی احساس می‌کنند، کودکانی که باید آینده را می‌ساختند، اما نامشان در تاریخ به‌عنوان شهدای دانش‌آموز باقی ماند.
امروز در راهپیمایی ۱۳ آبان، مردم در کنار دانش‌آموزان به میدان آمدند تا یاد کودکانی را زنده نگه دارند که دیگر فرصت حضور در چنین روزی را ندارند؛ دانش‌آموزانی که باید در میان همکلاسی‌هایشان قدم می‌زدند، اما جای خالی آن‌ها در این مراسم احساس می‌شد.
حضور مردم در این راهپیمایی، ادای احترام به شهدای دانش‌آموز و یادآوری این واقعیت بود که خاطره کودکانی که قربانی جنگ شدند، در حافظه مردم ایران زنده خواهد ماند.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.