وقتی دلال خودرو برای پزشک های آینده نسخه می پیچد/دانشگاه علوم پزشکی تهران یا سکوی شهرت اینستاگرامی؟
آیا هر فردی که در فضای مجازی به شهرت میرسد یا در یک حوزه تجاری فعالیت میکند، لزوماً صلاحیت تدریس و ارائه محتوای آموزشی در یک دانشگاه معتبر را دارد؟

حضور یک فعال حوزه خرید و فروش خودرو در دانشگاه علوم پزشکی تهران برای برگزاری جلسهای با موضوع «پرسنال برندینگ» با واکنشها منفی و پرسشهای جدی همراه شده است؛ پرسشهایی که بیش از آنکه به شخص سخنران مربوط باشد، متوجه معیارهای انتخاب مدرسان و مهمانان در محیطهای دانشگاهی و برای دانشجویان پزشکی است.
به گزارش عصرایران، حمیدرضا مخلصپور، فعال بازار خودرو، مهمان جمعی از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران شده و در جلسهای با عنوان آموزش مهارتهای نرم در کسبوکار، درباره مسیر موفقیت، برند شخصی و چگونگی شناخته شدن در جامعه صحبت کرده است.
اما مرور بخشهایی از اظهارات مطرحشده در این جلسه، پرسش مهمی را پیش میکشد: آیا هر فردی که در فضای مجازی به شهرت میرسد یا در یک حوزه تجاری فعالیت میکند، لزوماً صلاحیت تدریس و ارائه محتوای آموزشی در یک دانشگاه معتبر را دارد؟

وقتی شهرت اینستاگرامی جای تخصص را میگیرد!
یکی از محورهای سخنان این دلال بازار خودرو، اهمیت حضور در فضای مجازی و شناخته شدن در گوگل بود. او در بخشی از صحبتهایش با اشاره به اینکه حتی داشتن مدرک دکتری و ۱۰ سال سابقه کاری لزوماً باعث شناخته شدن افراد نمیشود، بر اهمیت دیده شدن و فعالیت در شبکههای اجتماعی تأکید کرد.
البته استفاده از ایدههای دیگران و الگوبرداری در کسبوکار موضوع تازهای نیست؛ اما وقتی قرار است درباره پرسنال برندینگ در محیط دانشگاهی صحبت شود، انتظار میرود مرز میان الگوبرداری، خلاقیت، تولید ارزش و اعتبار حرفهای نیز برای دانشجویان روشن شود.
آیا صرفاً شناخته شدن در اینستاگرام و داشتن مخاطب، معیار مناسبی برای تبدیل شدن به مدرس یک دوره دانشگاهی است؟
پولدار شوید تا IQ شما به حرکت بیفتد!
شاید عجیبترین بخش سخنرانی این دلال خودرویی، توصیههایی باشد که درباره پول و هوش مطرح شده است. وی در بخشی از صحبتهای خود این مفهوم را مطرح میکند که ابتدا باید پولدار شوید تا IQ شما حرکت کند و به اصطلاح راه بیفتد!
این جمله، حتی اگر با هدف ایجاد انگیزه و تشویق دانشجویان به فعالیت اقتصادی بیان شده باشد، از نظر محتوایی نیازمند نقد جدی است. هوش و توانایی شناختی انسان را نمیتوان به میزان ثروت او گره زد و چنین گزارهای نه یک آموزش معتبر درباره موفقیت است و نه میتواند مبنای مناسبی برای هدایت فکری دانشجویان باشد.
در بخش دیگری از سخنانش نیز شانس را یکی از عوامل مهم موفقیت در برند شدن معرفی میکند و معتقد است هرچه بیشتر تلاش کنید، احتمال برخورداری از شانس نیز افزایش پیدا میکند.البته تلاش، استمرار و استفاده از فرصتها در موفقیت اهمیت دارند؛ اما آیا مجموعهای از جملات انگیزشی و برداشتهای شخصی را میتوان بهعنوان آموزش تخصصی پرسنال برندینگ به دانشجویان ارائه کرد؟
ماجرای مازراتی، ورزش صبحگاهی و نسخههای عجیب موفقیت!
بخش دیگری از صحبتهای این فرد به توصیههایی درباره گوش دادن به پادکست افراد موفق، تماشای محتوای انگیزشی در یوتیوب هنگام ورزش صبحگاهی و تصور اهداف مالی اختصاص داشت.
او حتی در بخشی از سخنانش با اشاره به خرید مازراتی، از دانشجویان خواست اهداف خود را در ذهن تصور کنند و برای رسیدن به آنها برنامهریزی داشته باشند. در جایی دیگر نیز با لحنی قابل تأمل، ورزش نکردن را به دکتر نبودن افراد پیوند زد.
بدون تردید ورزش، مطالعه، برنامهریزی و داشتن هدف میتوانند در زندگی شخصی و حرفهای مفید باشند؛ اما مسئله اینجاست که یک جلسه آموزشی در دانشگاه علوم پزشکی باید چه سطحی از محتوا و پشتوانه علمی داشته باشد؟
دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران برای شنیدن توصیههای عمومی درباره ورزش، گوش دادن به پادکست، پولدار شدن و تصور خرید خودروهای لوکس به دانشگاه نمیروند. چنین مطالبی را با جستوجویی ساده در فضای مجازی نیز میتوان پیدا کرد.
دانشگاه علوم پزشکی تهران؛ معیار انتخاب سخنران چیست؟
مسئله اصلی این اتفاق، شغل یا حرفه این دلال بازار خودرو نیست.فعالیت در بازار خودرو، راهاندازی کسبوکار، خرید و فروش و حتی فعالیت در شبکههای اجتماعی هیچکدام بهخودیخود ایرادی ندارند. هر فردی میتواند تجربههای تجاری خود را با دیگران به اشتراک بگذارد.اما دانشگاه جایگاه متفاوتی دارد. وقتی نام دانشگاه علوم پزشکی تهران بهعنوان یکی از مراکز شناختهشده آموزش عالی کشور مطرح است، انتظار میرود انتخاب سخنرانان و مدرسان دورههای آموزشی نیز بر اساس معیارهای روشن، تخصص مرتبط، تجربه قابل ارزیابی و کیفیت محتوای ارائهشده انجام شود.
آیا مرکز پژوهشهای علمی و فناوری دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران، پیش از دعوت از سخنران، محتوای آموزشی و صلاحیت حرفهای او را بررسی کرده است؟
اینها پرسشهایی است که برگزارکنندگان باید به آنها پاسخ دهند.
دانشگاه نباید به محلی برای تبدیل شهرت شبکههای اجتماعی به اعتبار آموزشی تبدیل شود. اعتبار دانشگاه از استادان، پژوهشگران، متخصصان و کیفیت محتوایی میآید که در اختیار دانشجویان قرار میدهد؛ نه از تعداد دنبالکنندگان مهمانان و میزان توانایی آنها در جلب توجه کاربران فضای مجازی.البته یک فعال اقتصادی میتواند تجربه ارزشمند و قابل استفادهای برای دانشجویان داشته باشد؛ اما تجربه شخصی با تخصص آموزشی تفاوت دارد و این دو نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
پرسش نهایی این است: در دانشگاهی که باید الگوی اعتبار علمی و آموزشی باشد، معیار دعوت از سخنرانان چیست؟ تخصص، دانش و تجربه قابل ارزیابی یا صرفاً شهرت در اینستاگرام؟
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.