پرستاری با تکیه بر قرآن؛ روایت پیوند ایمان، مسئولیت و خدمت به مردم

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها: قرآن برای برخی تنها کتابی برای تلاوت است، اما برای عده‌ای چراغ راه زندگی و معیاری برای رفتار و انتخاب‌های روزمره به شمار می‌رود؛ فاطمه بازش، پرستار ۲۶ ساله بیمارستان امام محمدباقر(ع) قیروکارزین و حافظ کل قرآن کریم، از جمله کسانی است که تلاش می‌کند آموزه‌های این کتاب آسمانی را در مسیر زندگی و حرفه خود به کار بگیرد.

علاقه او به قرآن از دوران نوزادی و با شنیدن صوت دلنشین تلاوت آغاز شد؛ علاقه‌ای که در نوجوانی به تصمیمی جدی برای حفظ قرآن انجامید و او توانست در ۱۵ سالگی، طی یک سال، حافظ کل قرآن کریم شود.

بازش بعدها پرستاری را با آگاهی از دشواری‌ها و مسئولیت‌های آن انتخاب کرد تا در کنار باورهای دینی، با مراقبت از بیماران و کاهش درد و رنج آنان، به مردم خدمت کند.

این پرستار حافظ کل قرآن کریم در این گفتگو با خبرنگار مهر از نقش قرآن در تحمل سختی‌های کار، تأثیر اخلاق حرفه‌ای بر بیماران، دشواری شیفت‌های طولانی و ضرورت تقویت امکانات درمانی در شهرستان‌ها می‌گوید؛ روایتی از پیوند ایمان، مسئولیت و خدمت به انسان.

از صوت قرآن در گهواره تا حفظ کل قرآن در یک سال

فاطمه بازش پرستار ۲۶ ساله بیمارستان امام محمدباقر(ع) قیروکارزین در گفتگو با خبرنگار مهر با بیان اینکه علاقه به قرآن از دوران کودکی در زندگی‌اش شکل گرفته و به‌تدریج با حضور در کلاس‌ها، محافل و مسابقات قرآنی به مسیری جدی‌تر تبدیل شده است، گفت: از دوران کودکی و زمانی که در مقطع دبستان بودم، علاقه زیادی به قرآن داشتم و فکر می‌کنم منشأ این علاقه به دوران نوزادی‌ام بازمی‌گردد؛ زمانی که مادرم برایم صوت قرآن با صدای استاد پرهیزگار را پخش می‌کرد.

وی افزود: از همان دوران علاقه زیادی به قرآن داشتم و در کودکی در کلاس‌های قرآن شرکت می‌کردم و همراه مادرم به مراسم و محافل قرآنی می‌رفتم. شرکت در مسابقات قرآن نیز جرقه‌ای برای ورود جدی‌تر من به مسیر حفظ قرآن بود.

این پرستار با بیان اینکه در ابتدا تصور نمی‌کرد بتواند تمام قرآن کریم را حفظ کند، ادامه داد: واقعاً فکر نمی‌کردم روزی بتوانم حافظ کل قرآن شوم و این موفقیت را توفیقی از جانب خداوند می‌دانم.

بازش با اشاره به آغاز دوره حفظ قرآن در نوجوانی گفت: در ۱۵ سالگی وارد خانه قرآن شهروند شدم و در آنجا مربی بسیار خوب و مهربانی داشتم که در این مسیر مشوق من بود. توانستم در کنار درس و تحصیل، طی یک سال حافظ کل قرآن کریم شوم و از مربی‌ام که در این مسیر همراه و پشتیبانم بود، بسیار سپاسگزارم.

وی حفظ قرآن را از اتفاقات مهم زندگی خود دانست و تصریح کرد: علاقه من به قرآن از دوران کودکی شکل گرفت و با حمایت خانواده و همراهی مربی‌ام توانستم این مسیر را ادامه دهم. امروز نیز قرآن در زندگی من جایگاه ویژه‌ای دارد و بسیاری از انگیزه‌ها و نگاه من به مسائل مختلف، از همین ارتباط با قرآن سرچشمه می‌گیرد.

پرستاری را با آگاهی از سختی‌هایش انتخاب کردم

بازش درباره انگیزه خود برای انتخاب رشته پرستاری گفت: با آگاهی کامل از سختی‌های این رشته وارد آن شدم و می‌دانستم که پرستاری حرفه‌ای دشوار و همراه با مسئولیت فراوان است، اما با توجه به روحیات مذهبی‌ام دوست داشتم شغلی داشته باشم که بتوانم در آن به قرآن عمل کنم.

وی افزود: برای من مهم بود که بتوانم به مردم خدمت کنم، درد بیماران را کاهش دهم و هر کاری که از دستم برمی‌آید برای حفظ سلامت مردم انجام دهم. به همین دلیل پرستاری را انتخاب کردم و با وجود سختی‌های آن، تلاش می‌کنم تا جایی که در توان دارم در این حرفه خدمت کنم.

این پرستار با اشاره به تجربه فعالیت در کنار همکاران خود اظهار کرد: در محیط کار، همکاران بسیار مهربانی دارم و رفتار برخی از آنها برای من نمونه‌ای از عمل به آموزه‌های قرآنی بوده است. در شیفت‌های شب که کار بسیار دشوار می‌شود، باید از یک سو با خستگی و فشار کاری کنار بیاییم و از سوی دیگر، با بیماران مختلف و شرایط و روحیات متفاوت آنها مواجه شویم.

بازش ادامه داد: مسئولیت پرستار بسیار زیاد است و گاهی در طول یک شیفت، خستگی جسمی و فشار روانی زیادی را تجربه می‌کنیم؛ اما در چنین شرایطی، یاد خدا و آموزه‌های قرآن به من کمک می‌کند انگیزه‌ام را حفظ کنم و به کارم ادامه دهم.

وی با اشاره به آیه ۴۸ سوره مبارکه طور گفت: این آیه همیشه در ذهن من است و زمانی که بسیار خسته می‌شوم یا احساس می‌کنم توانم کم شده است، آن را به یاد می‌آورم. خداوند در این آیه می‌فرماید «وَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ فَإِنَّکَ بِأَعْیُنِنَا»؛ یعنی در برابر سختی‌ها صبر کن، چراکه تو زیر نظر و مورد توجه ما هستی.

این پرستار افزود: برای من معنای این آیه آن است که اگر در مسیر خیر و خدمت به مردم سختی می‌کشم، باید بدانم خداوند این تلاش را می‌بیند. همین باور به من انگیزه می‌دهد که بتوانم به مردم خدمت کنم و دشواری‌های کار را تحمل کنم. احساس می‌کنم بخش مهمی از زندگی و انگیزه من، حاصل لطف خداوند و ارتباطم با قرآن است.

ترویج قرآن با رفتار؛ از مراقبت از بیمار تا تأثیر بر همکاران

بازش در پاسخ به این پرسش که آیا در محیط کار، بیماران را به تلاوت قرآن یا خواندن آیات خاص توصیه می‌کند، گفت: من در محل کار قرآن نمی‌خوانم، زیرا تمام وقتم را برای رسیدگی به بیماران می‌گذارم و تلاوت قرآن را در منزل انجام می‌دهم.

وی افزود: سعی نمی‌کنم بیماران را به‌صورت کلامی به قرآن دعوت کنم؛ بلکه تمام تلاشم این است که در انجام وظایف درمانی خود قوی عمل کنم و با رفتار مناسب و اخلاق خوب، مردم را به قرآن و معنویات نزدیک کنم.

این پرستار با اشاره به آگاهی همکارانش از حافظ کل قرآن بودن او بیان کرد: همکارانم از این موضوع اطلاع دارند، هرچند خودم مستقیماً درباره آن با آنها صحبت نکرده‌ام. در مسابقاتی که شرکت کرده‌ام، این موضوع مطرح شده و همکارانم از آن مطلع هستند.

بازش ادامه داد: برخی از همکارانم که از قبل به قرآن علاقه داشتند، درباره شیوه‌های حفظ قرآن و مراکز آموزش آن سؤال کرده‌اند. من نیز تلاش کرده‌ام تا جایی که می‌توانم راهنمایی‌شان کنم تا هرکس متناسب با توان و علاقه خود، قدمی در مسیر پیشرفت و انس بیشتر با قرآن بردارد.

بازش با تأکید بر اینکه عمل به آموزه‌های دینی باید در رفتار انسان دیده شود، اظهار کرد: برای من مهم است که بتوانم در محیط کار، با نحوه برخورد با بیمار، رعایت احترام و انجام درست وظایفم، نشان دهم که آموزه‌های قرآن چگونه می‌توانند در زندگی و کار انسان تأثیرگذار باشند.

شیفت‌های طولانی، فشار کاری و ضرورت توجه به شرایط پرستاران

بازش با اشاره به دشواری‌های حرفه پرستاری گفت: پرستاری در کنار شیرینی‌هایی که دارد، سختی‌های زیادی نیز به همراه دارد؛ اما من این سختی‌ها را بخشی از مسیر خدمت می‌دانم. با این حال، لازم است شرایط کاری پرستاران و مسئولیت‌هایی که بر عهده دارند، مورد توجه قرار گیرد.

وی با اشاره به شیفت‌های شبانه افزود: شیفت شب ما حدود ساعت ۱۹:۳۰ آغاز می‌شود و تا ساعت ۸ صبح روز بعد ادامه دارد. در واقع، ساعت‌های طولانی در بیمارستان حضور داریم و باید در تمام این مدت، مراقبت از بیماران و رسیدگی به نیازهای آنان را انجام دهیم.

این پرستار ادامه داد: شب زمانی است که انسان به استراحت نیاز دارد، اما پرستاران باید در تمام طول شیفت بیدار باشند و با بیماران مختلف و شرایط گوناگون مواجه شوند. این موضوع به‌ویژه زمانی که بیمار بدحال است یا شرایط درمانی پیچیده‌ای دارد، دشواری کار را بیشتر می‌کند.

این پرستار با بیان اینکه بیمارستان محل خدمتش بخش مهمی از نیازهای درمانی منطقه را پوشش می‌دهد، گفت: بیمارستان قیروکارزین به بیماران و مصدومان حوادث رسیدگی می‌کند و در مواردی که بیمار به خدمات تخصصی‌تر نیاز داشته باشد، اقدامات اولیه انجام می‌شود و سپس بیمار برای ادامه درمان به مرکز مجهزتر اعزام می‌شود.

بازش افزود: یکی از مشکلاتی که با آن مواجه هستیم، نبود برخی امکانات تشخیصی، از جمله دستگاه سی‌تی‌اسکن، در بیمارستان است. گاهی برای انجام یک سی‌تی‌اسکن ساده مجبور می‌شویم بیمار را به فیروزآباد اعزام کنیم؛ موضوعی که به‌ویژه در شرایط نامساعد جوی یا دشواری مسیر، مشکلات بیشتری ایجاد می‌کند.

وی ادامه داد: انتقال بیمار به شهر دیگر ممکن است یک تا دو ساعت زمان ببرد و در این مدت، بیمار و خانواده‌اش با نگرانی و دشواری‌های مسیر مواجه می‌شوند. از سوی دیگر، برای کادر درمان نیز زمان اهمیت زیادی دارد و دسترسی سریع‌تر به امکانات تشخیصی می‌تواند در روند رسیدگی به بیمار مؤثر باشد.

پرستاری، رسالتی برای خدمت به مردم

بازش در پاسخ به این سوال که آیا با وجود سختی‌های این حرفه، فرزند خود را به انتخاب رشته پرستاری تشویق می‌کند، گفت: هر فردی که وارد رشته پرستاری می‌شود، باید با شناخت از سختی‌های آن و علاقه واقعی این انتخاب را انجام دهد. بسیاری از افراد از دشواری‌های پرستاری اطلاع دارند، اما با انگیزه خدمت به مردم وارد این حرفه می‌شوند.

وی افزود: من نیز با آگاهی از سختی‌های این رشته آن را انتخاب کردم و با وجود همه دشواری‌ها، دوست دارم تا جایی که در توان دارم به مردم خدمت کنم؛ زیرا پرستاری را رسالت خود می‌دانم.

این پرستار با اشاره به اینکه نخستین فرد در خانواده خود است که وارد حرفه پرستاری شده است، اظهار کرد: برای من مهم است که بتوانم در این مسیر مفید باشم و مسئولیتی را که پذیرفته‌ام، به‌درستی انجام دهم. علاقه به کار و احساس مسئولیت در برابر بیماران، از مهم‌ترین عواملی است که به من برای ادامه این مسیر انگیزه می‌دهد.

درخواست از بیماران؛ برای طی شدن درست فرایند درمان صبور باشید

بازش در پایان با اشاره به انتظارات خود از بیماران و همراهان آنان گفت: از مردم می‌خواهم هنگام مراجعه به بیمارستان کمی صبور باشند تا کادر درمان بتواند خدمات کامل‌تری به آنها ارائه دهد و اقدامات لازم برای درمانشان را انجام دهد.

وی افزود: گاهی بیماران با عجله انتظار دارند که تمام مراحل درمان در کوتاه‌ترین زمان ممکن انجام شود، در حالی که برای رسیدگی درست به بیمار، ابتدا باید شرح حال و اطلاعات لازم دریافت شود و سپس بررسی‌ها و آزمایش‌های تشخیصی مورد نیاز انجام گیرد تا اقدامات درمانی بر اساس شرایط بیمار صورت بگیرد.

بازش با تأکید بر ضرورت تقویت امکانات درمانی در شهرستان‌ها گفت: امیدوارم امکانات مورد نیاز بیمارستان‌های شهرستانی فراهم شود تا بیماران برای انجام بررسی‌های تشخیصی ساده مجبور به طی مسیرهای طولانی نباشند و بتوانند خدمات درمانی مورد نیاز خود را با سهولت بیشتری دریافت کنند.

وی در پایان تأکید کرد: با وجود سختی‌های پرستاری، همچنان به این حرفه علاقه دارم و امیدوارم بتوانم با اتکا به خداوند و با انگیزه خدمت به مردم، وظایف خود را به بهترین شکل انجام دهم.