گل به خودی ترامپ

فرارو– کارین حجار، ستون نویس روزنامه واشنگتن پست

به گزارش فرارو به نقل از روزنامه واشنگتن پست، با نزدیک شدن به انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، جمهوری‌خواهان با یک مشکل انتخاباتی مواجه‌اند: بخشی از پیام سنتی این حزب، یعنی دفاع از دولت کوچک، کاهش هزینه‌های عمومی و اقتصاد رقابتی، با برخی سیاست‌های دولت دونالد ترامپ در تضاد قرار گرفته است.

جمهوری‌خواهان می‌توانستند افزایش نفوذ جریان‌های سوسیالیست در حزب دموکرات را به محور اصلی رقابت‌های انتخاباتی تبدیل کنند، اما سیاست‌های اقتصادی و حکمرانی ترامپ، امکان ارائه چنین تصویری را برای آنها دشوارتر کرده است.

سوسیالیسم؛ موضوعی که جمهوری‌خواهان می‌خواستند به نقطه قوت تبدیل کنند

جمهوری‌خواهان در آستانه انتخابات می‌توانستند بر افزایش حضور نامزدهای مورد حمایت «سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا» در انتخابات مقدماتی تمرکز کنند. بر اساس داده‌هایی که او به مؤسسه بروکینگز نسبت می‌دهد، در سال جاری ۲۴ نامزد مورد حمایت این جریان در انتخابات مقدماتی ایالتی یا کنگره‌ای پیروز شده‌اند و ۹۹ نامزد دیگر نیز در رقابت‌های مقدماتی مربوط به انتخابات محلی یا مجالس قانون‌گذاری ایالتی موفق شده‌اند.

جمهوری‌خواهان نیز تلاش کرده‌اند این روند را برجسته کنند. کمیته ملی جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان گفته است دموکرات‌ها باید درباره «کارنامه سوسیالیستی رادیکال» خود توضیح دهند و لیزا مک‌کلین، رئیس کنفرانس جمهوری‌خواهان مجلس نمایندگان، نیز بر تقابل میان آنچه «عقل سلیم» و سیاست‌های چپ‌گرایانه می‌خواند تأکید کرده است.

با این حال، استفاده از واژه‌هایی مانند «سوسیالیست» و «کمونیست» بدون توضیح درباره سیاست‌های مشخص، تأثیر محدودی دارد. جمهوری‌خواهان برای ایفای نقش آلترناتیو در برابر سیاست‌های دولت‌گرا، باید بتوانند میان سیاست‌های خود و عملکرد دولت ترامپ تمایز روشنی ایجاد کنند.

فاصله گرفتن ترامپ از سنت دولت کوچک

ترامپ در اصلاح برنامه‌های بزرگ اجتماعی و بازنشستگی نیز تغییرات اساسی ایجاد نکرده و برنامه‌هایی مانند تأمین اجتماعی و مدیکر همچنان با مشکلات مالی بلندمدت مواجه‌اند.

در کنار آن، تعرفه‌های تجاری ترامپ نمونه دیگری از سیاست‌هایی است که می‌تواند با اصول بازار رقابتی و کاهش مداخله دولت در اقتصاد در تضاد قرار گیرد. کنترل‌های صادراتی و افزایش هزینه‌های اجتماعی اگرچه سابقه‌ای طولانی در سیاست آمریکا دارند، اما گسترش مالکیت و مداخله مستقیم دولت در شرکت‌ها، شکل تازه‌ای از دخالت اقتصادی ایجاد کرده است.

افزایش نقش دولت در مالکیت شرکت‌ها

براساس گزارش مؤسسه کاتو، دولت ترامپ ۳۲ شرکت را در مجموعه دارایی‌ها یا سرمایه‌گذاری‌های شرکتی خود قرار داده است. همچنین با توجه به توافق نفتی اخیر دولت آمریکا با دلسی رودریگز در ونزوئلا، این توافق به پنتاگون سهمی در حدود یک‌پنجم ذخایر نفتی این کشور می‌دهد.

این روند با تصویری که جمهوری‌خواهان سنتی از اقتصاد آزاد و مالکیت خصوصی ارائه می‌کردند فاصله دارد. در نتیجه، استدلال او این است که حزب جمهوری‌خواه در صورت حمله به سیاست‌های دولت‌گرایانه دموکرات‌ها، با پرسش درباره سیاست‌های مشابه در دولت ترامپ مواجه خواهد شد.

تعرفه‌ها؛ نقطه آسیب‌پذیر دیگر جمهوری‌خواهان

حمایت‌گرایی تجاری ترامپ یکی از روشن‌ترین نمونه‌های پیامدهای اقتصادی سیاست‌های دولت است. اگرچه مسائل تجاری معمولاً در صدر دغدغه‌های رأی‌دهندگان قرار نمی‌گیرند، براساس یک نظرسنجی‌  ۷۵ درصد رأی‌دهندگان ثبت‌نام‌شده گفته‌اند تعرفه‌ها در تصمیم انتخاباتی آنها در ماه نوامبر اهمیت خواهد داشت و ۵۷ درصد نیز تعرفه‌ها را نوعی مالیات بر آمریکایی‌ها می‌دانند.

این مسئله برای جمهوری‌خواهانی که در ایالت‌های مرزی با کانادا رقابت می‌کنند اهمیت بیشتری پیدا کرده است. غیبت برخی نامزدهای جمهوری‌خواه سنا از ایالت‌هایی مانند مین و نیوهمپشایر در نشست انتخاباتی حزب، نشانه‌ای از دشواری دفاع از سیاست‌های تجاری ترامپ در برخی حوزه‌های انتخاباتی است.

انتقاد دیگر وعده‌های اقتصادی ترامپ است. وعده پرداخت «سود پیروزی» پنج‌هزار دلاری به آمریکایی‌ها در صورت پیروزی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، نمونه‌ای از استفاده سیاسی از پرداخت‌های مستقیم است.

مشکل جمهوری‌خواهان فقط آن نیست که برخی سیاست‌های ترامپ با سنت اقتصادی حزب فاصله گرفته‌اند؛ بلکه مسئله مهم‌تر این است که این سیاست‌ها می‌توانند مرز میان جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها را در زمینه نقش دولت در اقتصاد کم‌رنگ کنند.

فشارهای اقتصادی و اعتبار انتخاباتی ترامپ

افزایش قیمت بنزین، پایین بودن میزان رضایت عمومی از عملکرد ترامپ و تداوم تورم، عواملی هستند که کارزار انتخاباتی جمهوری‌خواهان را دشوارتر می‌کنند. این شرایط باعث شده است نامزدهای جمهوری‌خواه نتوانند به‌سادگی بر عملکرد اقتصادی دولت به‌عنوان یک دستاورد انتخاباتی تکیه کنند.

در چنین وضعیتی، تمرکز بر ضعف‌ها و سیاست‌های رقیب دموکرات می‌تواند یکی از معدود مسیرهای باقی‌مانده برای جمهوری‌خواهان باشد؛ اما  رفتار دولت ترامپ، استفاده مؤثر از این راهبرد را دشوار کرده است.

پیامدهای این روند ممکن است از انتخابات میان‌دوره‌ای فراتر رود. در شرایطی که بدهی ملی آمریکا به حدود ۴۰ تریلیون دلار رسیده است، رقابت دو حزب بر سر افزایش پرداخت‌ها و گسترش نقش دولت می‌تواند پیامدهای بلندمدتی داشته باشد.

در مجموع، چالش جمهوری‌خواهان تنها افزایش محبوبیت جریان‌های چپ‌گرای درون حزب دموکرات نیست؛ بلکه تناقض میان بخشی از سیاست‌های دولت ترامپ و سنت اقتصادی جمهوری‌خواهان نیز به یک مسئله انتخاباتی تبدیل شده است. از این منظر، انتخابات میان‌دوره‌ای می‌تواند علاوه بر رقابت بر سر کنترل کنگره، به عرصه‌ای برای تعیین حدود نقش دولت، سیاست تجاری و جهت‌گیری اقتصادی جمهوری‌خواهان نیز تبدیل شود.