راند طلایی زندگی یک دهه هشتادی

به گزارش خبرگزاری صداوسیمامرکز یزد ،وقتی صحبت از حسین سرسنگی به میان می‌آید، تصویر دوگانه عجیبی در ذهن اهالی محله شکل می‌گیرد؛ از یک سو جوانی پرشور با مدال‌های درخشان کونگ‌فو و از سوی دیگر پاسداری که در آخرین راندِ مبارزه، کم نیاورد و در راه دفاع از امنیت وطن، در منطقه راسک سیستان و بلوچستان به فیض شهادت نائل آمد.

مادر شهید سرسنگی، در حالی که آلبوم خاطرات پسرش را ورق می‌زند، از روز‌هایی می‌گوید که حسین، نخستین تجربه مادرانه‌اش بود. او با صدایی که لرزش‌اش را نمی‌توان پنهان کرد، می‌گوید: حسین پسر اولم بود. با او معنای مادر شدن را فهمیدم. دست‌های کوچکش که در دستم بود، فکر می‌کردم دنیا مال من است. حالا اما، سفره‌ای که پهن می‌کنم هنوز برای او یک بشقاب اضافه دارد. هنوز هم گاهی منتظرم در باز شود و با همان لبخند همیشگی بگوید: سلام مادر.

حسینِ دهه هشتادی، تنها یک پاسدار نبود؛ او قهرمان کونگ‌فو بود. برادرش از روحیات او می‌گوید: حسین همیشه به ما می‌گفت در هر کاری، به‌ویژه در رینگ مسابقه، باید تا آخرین لحظه جنگید. او در زندگی هم همین‌طور بود؛ اهل تسلیم شدن نبود و وقتی پای امنیت مردم وسط آمد، لباس سبز پاسداری را بر تن کرد.

پدر شهید سرسنگی با یادآوری آخرین وداع، می‌گوید: وقتی عازم ماموریت راسک بود، به او گفتم راه سختی است. حسین با لبخندی که هنوز تصویرش آرام‌بخش قلبم است، گفت: پدر، امنیت مردم تعارف‌بردار نیست.

این جمله، آخرین نقشه راه حسین سرسنگی بود. جوان ۲۲ ساله‌ای که در فروردین ۱۴۰۳ در درگیری با عناصر گروهک تروریستی جیش‌الظلم، نشان داد که قهرمانی تنها در کسب مدال‌های ورزشی نیست؛ بلکه گذشتن از جان برای آسایش یک ملت، بالاترین راندِ پیروزی است.

حالا دیگر قاب عکس حسین بر دیوار خانه، به نمادی از غیرت جوانان یزدی تبدیل شده است. او رفت، اما راهش زنده ماند. برای شهری که او را در کوچه‌پس‌کوچه‌هایش بزرگ کرده بود، حسین سرسنگی دیگر نه فقط یک شهید، بلکه نمادی از پیوند میان «ورزش، ایمان و ایثار» است.