مشهد، آماده تشییع پیکر حضرت آیتاللهالعظمی وحیدخراسانی
مشهد، در طول تاریخ، نه فقط یک «جغرافیای زیارتی»، بلکه یک «حوزه تمدنی» بوده است؛ کارگاهی که در آن، فقه و اخلاق و کلام، در نسبت شاگردی با «عالم آلمحمد (ع)» تع...

دیار حضرت شمسالشموس (ع)، به طلوع ماه و ستارههای فراوان در آسمان خویش مفتخر است؛ ماهوستارههایی که نور از خورشید میگیرند و به سیاره وجود بیشمار مردم، روشنایی و جهت میبخشند. مشهد، در طول تاریخ، نه فقط یک «جغرافیای زیارتی»، بلکه یک «حوزه تمدنی» بوده است؛ کارگاهی که در آن، فقه و اخلاق و کلام، در نسبت شاگردی با «عالم آلمحمد (ع)» تعریف میشود. در چنینهندسهای، بزرگی یک عالم، در «عمق نسبت او با آن مکتب» سنجیده میشود.
حضرت آیتاللهالعظمی وحیدخراسانیرضواناللهعلیه، در این شمار، جایگاهی ویژه داشت. شیخالفقهاوالاصولیین، در یک قرن تلاش علمی، هم خوش درخشید و هم در تربیت فقها و علمایی به توفیق رسید که هر یک، دلیل موفقیت در حوزههای گوناگون شدند. اگر بگوییم ایران و انقلاب و نظام، وامدار این فرزند رشید جغرافیا و مکتب حضرت امامرضا (ع) است، بیراه نگفتهایم که او و شاگردانش در صراط مستقیم هدایت اهلبیتی، همواره چراغراه بودند. ایشان در جایگاه سنتی علمای سلف، شیوه و روش خویش را داشتند.
در منهج کبار علما، به «استقلال نظر و عمل» شهره بودند و با همین نگاه کرامند، همواره از انقلاب و نظام دفاع میکردند. مواضع آیتالله در دوران پیش از انقلاب- ازجمله اعتراض صریح به شاه دربرابر اهانت به امامخمینی (ره) - روشن و نشاندهنده جایگاه و مواضع ایشان در دفاع از امام و ارزشهای دینی بود. بعد از انقلاب و در دفاع مقدس هشتساله، حضور ایشان در جبههها، خود بیانگر «جبهه فکری» و موضعگیری عملی این فقیه و اصولی برجسته بود.
سخنرانیهای ایشان در جبهه نشان میدهد که ایشان ساحت دفاع از کشور، ذیل امر ولیفقیه زمان را عرصه «تجارت با خداوند» میدانست؛ نگاهی که در آن، «هزینه» به «سرمایه» و «جان» به «سرمایه معنوی» تبدیل میشود: «من مفت اینجا نیامدهام. برای تجارت آمدهام. مقصد ما از این سفر، دیدن این قیافههای نورانی و به دعوت بزرگمردی که رأس روحانیت شیعه است و شما را فراخوانده برای این میدان، برای نگهداری دین، برای حفظ اسلام و برای صیانت قرآن به جبهه آمدهاید.
پس بدون تردید، شما مردم آمدهاید فیسبیلالله بجنگید.» او از همان دریچه ایمان و یقین به هدف، با اشاره به آیه شریفه «إنَّاللَّهَ یُحبُّالَّذینَ یُقَاتلُونَ فی سَبیله...» تأکید میکرد: «این مردم در این قدرتی که نشان دادند، به دنیا فهماندند قدرت ایمان و قدرت یقین را؛ و راستی دست و بازوی این مردم، مجرای قدرت الهی شد.» این جمله، در عبور از یک «گزاره نظری» به ما میگوید: قدرت ملی، نه در ابزار، بلکه در «مجراشدن مردم برای امر الهی» تعریف میشود.
این همان تفاوت بنیادین «قدرت سخت» و «قدرت قدسی» است و تحلیل فرهنگی دفاع مقدس، بدون این مفهوم، ناقص میماند. آیتالله در دوران بعد از دفاع مقدس هم با همین نگاه، حامی انقلاب بودند و میفرمودند: «بهطورکلی، تضعیف نظام جمهوری اسلامی ایران حرام است و هر کاری که انجام آن باعث تضعیف نظام شود، لازم است ترک شود و هر کاری که ترک آن باعث تضعیف نظام شود، لازم است انجام داده شود.» این فتوا، درواقع یک «قاعده فرهنگی» نیز هست: «انسجام» از سنخ «تکلیف» است، نه «سلیقه».
در انتخابها، هم حضور داشتند و هم از حضور چشمگیر مردم قدردانی میکردند. آیتالله همواره بر رعایت حال مردم و حق آنان تأکید داشتند و «حرمتداری نسبت به همه» را لازم میدانستند. در دورانی که سعادت خدمت در شهر مقدس قم را داشتم، چندینبار به تشرف به محضر این مرجع بزرگ توفیق یافتم. ایشان همواره نسبت به امور اجتماعی حساس بودند و بر تکریم مردم بهعنوان عیالالله و صاحبان حق، تأکید داشتند. کلامشان برای ما هدایتگر و نفسشان انرژیبخش بود.
«عاشَ سعیداً و ماتَ سعیداً» شرح زندگی و مرگ آیتالله بود و سعادت خفتن در حرم حضرت شمسالشموس (ع)، نقطه اوج آن است. حرم، قرارگاه اهل علم و فقه و جهاد است و محفل کسانی که بزرگی خویش را در نسبت شاگردی با عالم آلمحمد (ع) تعریف میکنند. آنچه در پایان باید تأکید کرد، برنامه تشییع پیکر این مرجع اعلاست. پیکر مطهر ایشان پس از تشییع در شهر قم، به مشهد مقدس انتقال مییابد تا امروز، پنجشنبه، پس از برگزاری مراسم تشییع، در حرم مطهر رضوی و در جوار مضجع نورانی حضرت علیبنموسیالرضا (ع) به خاک سپرده شود.
مدیریت شهری با همه توان در این امر میکوشد و از مردم شریف مشهدالرضا (ع) و زائران مولا علیبنموسی (ع) دعوت میکند تا با حضور در این مراسم، مقام مرجعیت و مُبَیّن معارف اهلبیت (ع) را تکریم کنند. این تشییع، اعلام این است که در این شهر امام رضا (ع)، «علم» و «اخلاق» و «نسبت شاگردی با اهلبیت (ع)»، همیشه سرمایه همیشگی و سند اصلی هویت ماست.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.