دختر متفاوت موکب ریحانه؛ قصهای فراتر از یک حضور شبانه
رشت- الهه با ظاهری متفاوت از بسیاری از حاضران به میدان شهدای ذهاب آمد، اما در روزهایی که برای کمک به موکب ریحانه پیشقدم شد، تجربهای متفاوت از پذیرش، رفاقت و همدلی را پشت سر گذاشت.

خبرگزاری مهر، گروه استانها- زهرا پرنیا: گاهی یک اتفاق، مسیر زندگی آدمها را تغییر میدهد؛ گاهی یک فقدان، دریچهای تازه به روی انسان باز میکند و او را به مسیری میکشاند که پیشتر حتی تصورش را هم نداشته است.
برای الهه، خبر شهادت رهبر شهید، تنها خبری تلخ نبود؛ نقطه آغاز مسیری شد که او را از فضای محدود زندگی شخصیاش به میدان شهدای ذهاب رشت رساند؛ جایی که در ابتدا تلاش میکرد از نگاهها دور بماند، اما سرانجام در میان خادمان یک موکب، جای خود را پیدا کرد.
دختری ۲۷ ساله که با موتورسیکلت به میدان میآمد، روزهای نخست ترجیح میداد پشت یک دکل برق بایستد تا در قاب دوربینها دیده نشود؛ اما همان گوشه دنج، به نقطه شروع آشنایی با آدمهایی تبدیل شد که به گفته خودش، بعدها خانواده دومش شدند.
از یک خبر تلخ تا پناهبردن به گلزار شهدا
صبحی که خبر شهادت را شنید، حدود ساعت پنج از خواب بیدار شده بود. تماس یکی از دوستانش، خبری را به او رساند که انتظار شنیدنش را نداشت. نخستین پرسش الهه پس از شنیدن خبر این بود: حالا کجا میتوانیم برویم؟ کجا میتوانیم پناه ببریم؟
دوستش پیشنهاد کرد به گلزار شهدا بروند. حضور در آنجا و سپری کردن ساعاتی در فضای معنوی گلزار، کمی از التهاب اولیهاش کاست؛ اما پرسشی همچنان ذهنش را مشغول کرده بود؛ آیا مردم در شهرداری جمع میشوند؟
همین پرسش، او را در نخستین شب همراه دوستش به محل اجتماع مردم در میدان شهدای ذهاب رشت کشاند. جمعیتی که برای ابراز ارادت و همدردی گرد هم آمده بودند، فضایی متفاوت از تجربههای پیشین او ایجاد کرده بود.
الهه میگوید آنچه بیش از همه توجهش را جلب کرد، برخورد مردم بود. پوشش و سبک زندگی او با بسیاری از حاضران تفاوت داشت، اما این تفاوت در اغلب موارد مانعی برای ارتباط و همراهی نبود.
به گفته خودش، اگرچه گاهی با کنایههایی مواجه میشد، اما برخورد غالب مردم سرشار از محبت و پذیرش بود؛ مردمی که حتی نام و نشانی از او نمیدانستند.
دختری که پشت دکل برق پناه میگرفت
حضورهای شبانه الهه در میدان ادامه پیدا کرد. با این حال، او علاقهای به دیدهشدن نداشت و معمولاً در گوشهای نزدیک ورودی بانوان و پشت دکل برق میایستاد تا در معرض دید دوربینها قرار نگیرد.
یک روز یکی از نیروهای انتظامات متوجه حضور همیشگی او در آن نقطه شد و علت کناره گیریاش از جمع را پرسید. الهه توضیح داد که تمایلی به دیده شدن ندارد و ترجیح میدهد به جای قرارگرفتن در مرکز توجه، در گوشهای بماند.
با وجود این، یک موضوع برایش اهمیت داشت؛ اینکه بتواند کاری انجام دهد و سهمی در خدمترسانی به مردم داشته باشد. به همین دلیل از نیروی انتظامات پرسید آیا کاری هست که بتواند انجام دهد و تأکید کرد هر کمکی از دستش بربیاید، دریغ نخواهد کرد.
همین اعلام آمادگی، سرآغاز آشنایی او با مسئول موکب ریحانه شد. در نخستین گفتوگو، مسئول موکب از او پرسید دانشآموز کدام مدرسه است.
وقتی الهه پاسخ داد ۲۷ سال دارد و سالهاست دوران دانشآموزیاش به پایان رسیده، پیشنهاد شد در شستشوی ظروف موکب کمک کند.
پاسخش مثبت بود و به این ترتیب، به جمع خادمان موکب پیوست؛ از شستن ظرفها و آمادهکردن چای گرفته تا هر کاری که برای خدمترسانی به حاضران لازم بود.
رفت و آمدهای مکرر او با موتورسیکلت به میدان، حتی توجه نیروهای مستقر در ورودی را نیز جلب کرده بود. از آنجا که معمولاً موتورش را بیرون محوطه پارک میکرد و مسیر نسبتاً زیادی را پیاده میآمد، یک روز نیروهای انتظامات اجازه دادند برای سهولت رفتوآمد، با موتورسیکلت وارد محوطه شود.
البته حضور در این فضا برای الهه همیشه هم آسان نبود. شرایط خانوادگی، شغلی و سبک زندگیاش با بسیاری از حاضران تفاوت داشت و حتی انتخاب پوشش نیز برای او با محدودیتهایی همراه بود.
چند روز خدمت با چهرهای متفاوت
در روزهای منتهی به مراسم تشییع، زمانی که تعدادی از خادمان موکب برای حضور در مراسم تهران راهی شدند، مسئولیت موکب به الهه سپرده شد. مسئول موکب از او خواست در این چند روز با پوششی متفاوت و متناسب با فضای فعالیت موکب حضور پیدا کند.
الهه برای تهیه پوشش موردنظر از یکی از همکاران محجبهاش کمک خواست. همکارش نیز با امانت دادن یک عبا و روسری و آموزش نحوه استفاده از آن، همراهیاش کرد.
روز بعد، وقتی با پوشش جدید وارد موکب شد، بسیاری از افراد او را نشناختند. نگاه های متعجب و تلاش برای تشخیص هویت او، صحنهای متفاوت رقم زده بود؛ کسانی که پیشتر او را با ظاهر دیگری میشناختند، حالا برای اطمینان از اینکه همان دختر موتورسوار موکب است، چند بار نگاهش میکردند.
الهه این تغییر ظاهر را با شوخی به فیلم «مارمولک» تشبیه میکند؛ گویی کسی با چهرهای متفاوت وارد جمع شده و دوباره به میان همان آدمها بازگشته است.
اما پشت این شوخی، نگرانیهایی نیز وجود داشت. او نگران بود مبادا یکی از اعضای خانوادهاش با این پوشش او را در میدان ببیند و همین موضوع برایش استرسزا بود.
با وجود همه این نگرانیها، آن چند روز را از لذت بخشترین روزهای زندگی خود میداند. به گفته الهه، پوشش جدید به او احساس امنیت و آرامش میداد؛ احساسی شبیه پنهانماندن از نگاهها و قضاوتها.
او میگوید همیشه دوست داشته مانند شمس تبریزی از دیده جهان پنهان باشد و در آن چند روز، جز زمانهایی که برای چایدادن و انجام امور موکب در معرض دید قرار میگرفت، چنین احساسی را تجربه میکرد.
وقتی غریبهها به خانواده دوم تبدیل میشوند
برای الهه، آنچه حضور در میدان شهدای ذهاب را به تجربهای ماندگار تبدیل کرد، صرفاً خدمت در موکب نبود؛ بلکه نوع مواجهه و پذیرشی بود که از سوی مردم تجربه کرد.
او میگوید افرادی که هیچ شناختی از او و خانوادهاش نداشتند و از شرایط زندگیاش بیخبر بودند، به او اعتماد کردند و رفتاری داشتند که احساس تعلق به یک جمع را در وجودش زنده میکرد.
در شرایطی که به گفته خودش در بخشهایی از زندگی خانوادگی با طردشدن و محدودیت روبهرو بود، محبت و همراهی مردم میدان برایش معنای دیگری پیدا کرد؛ مردمی که بهتدریج به خانواده دومش تبدیل شدند.
این همراهی فقط به انجام کارهای موکب محدود نماند. الهه در کنار خادمان و حاضران میدان، تجربه های تازهای به دست آورد؛ از آشنایی بیشتر با نماز و شیوه خواندن آن گرفته تا تلاوت قرآن و آشنایی با تفسیر آیات.
بسیاری از افرادی که در آن روزها در موکب و میدان حضور داشتند، امروز دوستان او هستند. ارتباطی که با پایان اجتماعات شبانه نیز قطع نشد و همچنان ادامه دارد.
او میگوید گاهی یک شب در میان، گاهی چند شب در هفته و در مقاطعی با فاصله های کوتاه به دیدار دوستانش در موکب میرفت؛ چراکه ارتباط شکلگرفته میان آنها فراتر از یک آشنایی ساده در روزهای اجتماع بود.
از نگاه الهه، ارزشمندترین بخش این تجربه، اعتمادی بود که بدون پیشداوری و شناخت قبلی میان آدمها شکل گرفت؛ اعتمادی که حتی اختلافنظرها و حواشی نیز نتوانست بهسادگی آن را از بین ببرد.
میان باورهای شخصی و اختلافهای خانوادگی
حضور در میدان شهدای ذهاب برای الهه تنها به معنای پیوستن به یک جمع مردمی نبود؛ این تصمیم در فضای خانوادگی نیز پیامدهایی به همراه داشت.
او میگوید صبح روز انتشار خبر شهادت، در حالی که نمیتوانست اشکهایش را کنترل کند، مانند هر روز برای آمادهکردن چای به آشپزخانه رفت. در محیط خانواده امکان بروز آزادانه احساساتش را نداشت و نگران بود واکنشها با تمسخر یا کنایه همراه شود.
پدرش که متوجه ناراحتی او شده بود، علت گریه هایش را پرسید. الهه در پاسخ گفت: «نپرس. همان کسی که تو آرزوی رفتنش را داشتی و من از رفتنش میترسیدم، رفت. همان اتفاقی که نباید میافتاد، افتاد. خواهش میکنم الان کاری به من نداشته باش و چیزی نگو.
به گفته او، پدرش در آن لحظه واکنش خاصی نشان نداد، اما پس از آنکه خانواده از حضورهای شبانهاش در شهرداری مطلع شدند، اختلافها و تنشها افزایش یافت.
الهه تلاش میکرد بدون تشدید اختلافها، آرامش خانه را حفظ کند و در عین حال از باورها و تصمیمی که به آن اعتقاد داشت، دست نکشد.
او بهتدریج به این نتیجه رسید که تلاش برای تغییر نگاه کسانی که تفاوتهای عمیقی در باور و نگرش با او دارند، همیشه نتیجهبخش نیست. به همین دلیل تصمیم گرفت به جای ادامه بحثها و افزایش تنش، برای حفظ آرامش در محیط خانواده تلاش کند.
او معتقد است برخی اختلاف نظرها به سادگی با توافق و سازش برطرف نمیشوند و نمیتوان در موضوعاتی که برای انسان جنبه اعتقادی و ارزشی دارند، بهراحتی از باورهای خود دست کشید.
باوری که در روزهای سخت همراهش بود
در بخش دیگری از این گفتوگو، الهه از باورهای معنوی و احساس همراهی امام زمان(عج) سخن میگوید؛ باوری که به گفته خودش، در دشوارترین لحظات زندگی برایش مایه آرامش و امید بوده است.
او از تجربههایی یاد میکند که در شرایط سخت، خود را در فاصلهای نزدیک با مرگ دیده، اما با توسل و دعا توانسته از آن موقعیتها عبور کند. الهه این اتفاقات را لطف و عنایت الهی میداند و بابت آنچه در زندگی تجربه کرده، شکرگزار است.
این دختر جوان همچنین از زندگی در ایران و حضور در مقطع کنونی ابراز خوشحالی میکند و درباره تحولات و جایگزینی فردی که به اعتقاد او از نظر اخلاق، رفتار و منش بیشترین شباهت را به رهبر شهید داشته است، سخن میگوید.
دختر موتورسوار میدان، همچنان گمنامی را دوست دارد
روایت الهه، روایت دختری است که روزی برای دورماندن از نگاهها پشت یک دکل برق میایستاد، اما در همان میدان، میان آدمهایی که هیچ شناختی از او نداشتند، معنای تازهای از تعلق و خانواده را تجربه کرد.
او از میدان شهدای ذهاب تنها خاطره چند شب حضور و خدمت در موکب ریحانه را با خود نبرده است؛ دوستانی پیدا کرده که همچنان با آنها در ارتباط است، تجربههایی آموخته و مهمتر از همه، طعم پذیرفتهشدن بدون پیشداوری را چشیده است.
شاید نقطه متمایز این روایت نیز همین باشد؛ دختری با سبک زندگی و شرایطی متفاوت که در فضایی سرشار از تنوع دیدگاهها، به واسطه یک تجربه مشترک، فرصتی برای ارتباط و همدلی پیدا کرد.
الهه در تمام این روایت، بارها از محبت مردم، اعتماد خادمان موکب و احساس تعلقی که در میان آنها تجربه کرده، سخن میگوید؛ اما در پایان، خواستهای دارد که شاید بیش از هر چیز دیگری، روحیه و نگاه او را نشان دهد.
الهه علاقهای به شهرت و شناخت هشدن ندارد. ترجیح میدهد همچنان همان دختر بینامونشانی باشد که در گوشهای از میدان، بیهیاهو خدمت میکرد؛ کسی که نه برای دیدهشدن، بلکه برای انجام کاری که آن را وظیفه خود میدانست، به میدان آمده بود.
وقتی از حرف آخرش میپرسیم، پاسخش کوتاه است؛ جملهای که میتواند چکیده تمام این روایت باشد:
«ترجیحم گمنامبودنه، اگه خدا بخواد.»
یا علی مدد...
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.