روایت فیلمساز کرمانی از چالش‌های بومی‌سازی سینما
صادق بقایی، فیلمساز جوان کرمانی در اولین حضور حرفه‌ای در جشنواره فیلم کوتاه تهران، نشان می‌دهد چگونه می‌توان با تکیه بر عناصر بومی و فضاهای محلی، جانی تازه به رگ‌های سینمای کوتاه ایران تزریق کرد.
به گزارش خبرگزاری ایمنا از کرمان، سینما زمانی می‌تواند تصویری گسترده‌تر و واقعی‌تر از زندگی ارائه دهد که روایت‌هایش را به یک جغرافیا و فضای محدود نکند و به سراغ آدم‌ها، تجربه‌ها و زیست‌های کمتر دیده‌شده برود.
فیلم کوتاه «دُزو» به کارگردانی صادق بقایی، فیلمساز کرمانی، از دل همین نگاه شکل گرفته است؛ اثری که داستانش را در فضای بومی و محلی استان کرمان و شهر راور روایت می‌کند و برای جان‌گرفتن جهان داستانی‌اش، از جمله به حضور یک حیوان و شکل‌گیری ارتباط میان او و شخصیت‌های فیلم تکیه دارد.
این انتخاب، تولید فیلم را با دشواری‌هایی از جمله تمرین‌های مکرر برای هماهنگی بازیگران با حیوان همراه کرده است؛ چالش‌هایی که بقایی می‌گوید پیش از آغاز فیلم‌برداری با آن‌ها روبه‌رو بوده، اما از نتیجه نهایی اثر رضایت دارد و امیدوار است مخاطبان نیز با فیلم ارتباط برقرار کنند.
«دُوزو» نخستین تجربه حرفه‌ای صادق بقایی است؛ فیلمی که فیلمنامه‌اش در کلاس‌های کارگردانی پیشرفته انجمن سینمای جوانان شکل گرفته و تولید آن با همراهی فیلم‌جوان سوره به سرانجام رسیده است.
بقایی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا درباره این تجربه، علاوه بر دشواری‌ها و مسیر ساخته‌شدن فیلم، بر ضرورت جسارت در فیلم‌سازی و توجه بیشتر به جغرافیاها و اقشار گوناگون تأکید می‌کند و می‌گوید: فیلم کوتاه «دُزو» در فضایی کاملاً بومی و محلی در استان کرمان و مشخصاً در شهرستان راور روایت می‌شود.
وی با بیان اینکه داستان فیلم پیرامون یادگیری موتورسواری و گره خوردن سرنوشت کاراکترها با یک حیوان شکل می‌گیرد، ادامه می‌دهد: یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های ما، هماهنگ کردن کاراکترها با حیوانی بود که در فیلم حضور دارد.
این فیلمساز کرمانی اضافه می‌کند: تمرین‌های بسیار زیادی انجام شد تا بازیگران بتوانند کاملاً با آن حیوان اخت شوند و کار کنند؛ این سختی‌ها پیش از آغاز تولید وجود داشت، اما خوشبختانه از خروجی کار بسیار راضیم و امیدوارم مخاطبان نیز با آن ارتباط برقرار کرده و راضی باشند.
وی با تأکید بر اهمیت جسارت در فیلم‌سازی، نسبت به تمرکز بیش از حد سینما بر فضاهای شهری و آپارتمانی هشدار می‌دهد و تصریح می‌کند: ما کم‌کم داریم فراموش می‌کنیم که می‌توان سینما را در اقلیم‌ها و جغرافیاهای مختلف روایت کرد.
بقایی تصریح می‌کند: سینمای ایران نباید تنها در فضای شهری و آپارتمانی محصور بماند و بچه‌ها باید فراتر فکر کنند؛ به جاهای مختلف سر بزنند و به سراغ اقشار گوناگون بروند؛ کاش سینما بیش از پیش به این فضاها توجه کند.
وی درباره آینده کاری خود و احتمال تغییر فضا در آثار بعدی‌اش می‌گوید: برای آینده، فعلاً فضای فیلم کوتاه را ادامه می‌دهم، اما شاید در تجربه‌ای کاملاً متفاوت، سراغ فضای آپارتمانی و یک موقعیت کاملاً شهری بروم؛ باید دید در آینده چه پیش خواهد آمد.
این کارگردان فیلم کوتاه خطاب به جوانان علاقه‌مند به سینما که به دنبال ورود به این عرصه هستند، توصیه‌ای ساده اما کلیدی دارد و بیان می‌کند: عاشق این کار باشید، پذیرا باشید، به دل کار بزنید و از همه مهم‌تر، در کارهایتان جسارت داشته باشید.
در روزگاری که سینمای کوتاه ایران بیش از پیش نیازمند تنوع اقلیمی، روایت‌های بومی و معرفی چهره‌های تازه از مناطق مختلف کشور است، آثار برخاسته از بوم کرمان نظیر «دُزو» می‌توانند نویدبخش جریانی زنده، پویا و اثرگذار باشند.
جریانی که با اتکا به استعدادهای شهرستانی و استمرار در مسیر خلق تجربه‌های نو، راه خود را به سوی رویدادهای ملی و بین‌المللی هموارتر می‌سازد و چشم‌انداز روشن‌تری برای سینمای جدی کشور ترسیم می‌کند.
در چهل و سومین جشنواره فیلم کوتاه تهران که تا چهارشنبه بیست و نهم مهر ۱۴۰۵ در پردیس سینمایی ملت ادامه دارد، فیلمسازان کرمانی با چهار اثر دُزو (صادق بقایی) در بخش داستانی، سرخ بین (سیدهادی مهدوی)، دا هیچی نیست (امیرمحسن پورمحی آبادی) در بخش وطن به روایت من و آتابازی (ابوالفضل نجارزاده و فاطمه هجینی نژاد) در بخش استعداد نو حضور دارند.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.