چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ فال حافظ امروز آماده است · بخوانید

راز جلد خونین اکونومیست؛ پیش بینی‌های 2027 چه هستند؟

فبه نقل از فرارو··خبر در فرارو

جلد تازه اکونومیست برای سال ۲۰۲۷، تصویری پر از موشک، جنگ‌افزار، هوش مصنوعی، بحران اقتصادی و نشانه‌های تغییرات اقلیمی دارد؛ اما بررسی پیش‌بینی‌های سال گذشته این مجله، واقعیت جالب‌تری را آشکار می‌کند: از ۱۳ پیش‌بینی قابل ارزیابی آن برای سال ۲۰۲۶، فقط پنج مورد کاملاً درست از آب درآمد و یکی از بزرگ‌ترین تحولات سال، یعنی جنگ مستقیم آمریکا و اسرائیل علیه ایران، در فهرست پیش‌بینی‌های اصلی آن جایی نداشت.

راز جلد خونین اکونومیست؛ پیش بینی‌های 2027 چه هستند؟
عکس: فرارو

فرارو- از جهان پس از ترامپ و پیامدهای جنگ ایران تا بحران هوش مصنوعی و احتمال رکوردشکنی گرما؛ اکونومیست در تازه‌ترین ویژه‌نامه سالانه خود تصویری پرتنش از سال ۲۰۲۷ ترسیم کرده است.

به گزارش فرارو، انتشار جلد تازه ویژه‌نامه سالانه اکونومیست با عنوان «جهان پیش رو ۲۰۲۷» بار دیگر توجه علاقه‌مندان سیاست و اقتصاد را به تصویری جلب کرده که در نگاه اول بیشتر به یک معمای تصویری شباهت دارد تا جلد یک مجله. جهانی گرد و فشرده، با رنگ‌های قرمز، سیاه و سفید که در آن رهبران سیاسی، تجهیزات نظامی، موشک‌ها، ماهواره‌ها، نمودارهای اقتصادی، نمادهای هوش مصنوعی، داروها و نشانه‌های تغییرات اقلیمی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.

این تصویر که اثر «کلئون پیترسون»، هنرمند آمریکایی، است، در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شد و قرار است محور تصویری چهلمین‌ویکمین ویژه‌نامه سالانه اکونومیست درباره آینده جهان باشد. این مجله از سال‌ها پیش در ماه نوامبر، مجموعه‌ای از تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌های خود درباره روندهای مهم سال بعد را در قالب ویژه‌نامه‌ای با عنوان «The World Ahead» منتشر می‌کند. البته جلد این مجموعه را نباید به‌تنهایی یک پیش‌گویی قطعی یا نقشه‌ای از اتفاقات آینده دانست؛ معنای نمادها باید در کنار موضوعات و تحلیل‌های منتشرشده در متن ویژه‌نامه بررسی شود.

روی جلد ۲۰۲۷ اکونومیست چه می‌بینیم؟

در مرکز تصویر، کره‌ای بزرگ و شلوغ قرار گرفته که مجموعه‌ای از نمادهای سیاسی، نظامی، اقتصادی و فناورانه را در خود جای داده است. نخستین چیزی که توجه را جلب می‌کند، برج‌هایی است که در میان این ترکیب دیده می‌شوند؛ یکی از آن‌ها با نام ترامپ مشخص شده و دیگری به برج اسپاسکایا در مجموعه کرملین شباهت دارد. حضور این دو نماد در کنار یکدیگر، با یکی از محورهای اصلی ویژه‌نامه ارتباط دارد: آینده آمریکا پس از دونالد ترامپ و ادامه رقابت قدرت‌های بزرگ.

اکونومیست 2027

در بخش‌های دیگر تصویر، تانک‌ها، موشک‌ها، هواپیماهای نظامی و یک بشکه نفت در حال سوختن دیده می‌شوند. این نشانه‌ها را می‌توان در ارتباط با جنگ ایران و پیامدهای آن برای خاورمیانه و بازار انرژی جهان خواند. در واقع، برخلاف جلد سال قبل که بیشتر بر ابهام‌های ژئوپلیتیک و احتمال ادامه درگیری‌های منطقه‌ای تأکید داشت، این بار جنگ ایران به یکی از محورهای صریح تحلیل‌های اکونومیست درباره آینده تبدیل شده است.

هوش مصنوعی نیز جایگاه برجسته‌ای در تصویر دارد. مغزی ساخته‌شده از سیم‌ها و مدارها، در کنار رباتی که در حال سقوط به نظر می‌رسد، قرار گرفته‌اند. این بخش با نگرانی‌های مجله درباره گسترش قدرت هوش مصنوعی، بدهی‌های سنگین شرکت‌های فعال در این حوزه، خطر حملات سایبری و افزایش مخالفت عمومی با شرکت‌های فناوری ارتباط دارد. اکونومیست معتقد است در سال ۲۰۲۷، بحث درباره هوش مصنوعی فقط به پیشرفت‌های فنی محدود نخواهد بود و پیامدهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی آن نیز بیشتر به چشم خواهد آمد.

در بخش دیگری از جلد، سرنگ، قرص و لوازم آرایشی دیده می‌شود؛ ترکیبی که به گسترش داروهای کاهش وزن و تأثیر آن‌ها بر رفتار مصرف‌کنندگان اشاره دارد. این مجله در سال ۲۰۲۷ نیز انتظار دارد داروهایی مانند خانواده داروهای مبتنی بر GLP-1، فراتر از حوزه درمان چاقی بر بازار پوشاک، لوازم آرایشی، ورزش و حتی صنعت داروسازی تأثیر بگذارند.

موشک فضایی، فضانورد و ماهواره نیز از دیگر عناصر قابل تشخیص هستند. این بخش به پیش‌بینی اکونومیست درباره ارزان‌تر شدن پرتاب‌های فضایی، افزایش پرتاب‌های ماهواره‌ای با استفاده از فضاپیمای استارشیپ شرکت اسپیس‌ایکس و آغاز فعالیت نخستین ایستگاه فضایی خصوصی مربوط می‌شود. حتی ایده ساخت مراکز داده در مدار زمین نیز در تحلیل‌های این مجله مطرح شده است.

در قسمت دیگری از تصویر، دماسنج، توربین‌های بادی و حیوانی در میان آتش دیده می‌شوند؛ نشانه‌هایی که با نگرانی درباره گرمایش زمین، خشکسالی، آتش‌سوزی جنگل‌ها و احتمال ثبت رکورد تازه دمای جهانی در سال آینده ارتباط دارند. صندوق رأی، دوربین سینما و گوی بلورین نیز از دیگر نمادهای قابل مشاهده روی جلد هستند که به‌ترتیب می‌توان آن‌ها را با رقابت‌های سیاسی، آینده صنعت سرگرمی و موضوع پیش‌بینی آینده مرتبط دانست.

با این حال، باید میان آنچه واقعاً روی تصویر دیده می‌شود و تفسیری که از آن ارائه می‌کنیم تفاوت قائل شد. اکونومیست برای تک‌تک اشیای روی جلد، توضیح رسمی و جداگانه‌ای منتشر نکرده است. بنابراین نمی‌توان مثلاً حضور یک تانک را به‌معنای پیش‌بینی قطعی وقوع جنگی مشخص یا تصویر یک نمودار را نشانه قطعی سقوط بازارهای مالی دانست.

ده پیش‌بینی اکونومیست برای سال ۲۰۲۷

در متن ویژه‌نامه، اکونومیست ده موضوع اصلی را برای سال آینده برجسته کرده است. نخستین موضوع، «جهان پس از ترامپ» است. به‌نوشته این مجله، با نزدیک شدن به پایان دوره ریاست‌جمهوری ترامپ، رقابت برای جانشینی او جدی‌تر خواهد شد؛ اما نباید انتظار داشت که رئیس‌جمهور آمریکا در ماه‌های پایانی حضورش در قدرت منفعل باشد. تام استندج، سردبیر ویژه‌نامه، حتی او را نه یک رئیس‌جمهور در حال خروج آرام از صحنه، بلکه سیاستمداری توصیف کرده که ممکن است برای حفظ نفوذ و شکل دادن به میراث سیاسی خود، تهاجمی‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر عمل کند.

دومین محور، پیامدهای جنگ ایران است. اکونومیست معتقد است این جنگ فقط به میدان نبرد محدود نخواهد ماند و آثار آن در سیاست منطقه‌ای، مسیرهای انتقال انرژی و امنیت غذایی جهان ادامه پیدا می‌کند. کمبود احتمالی کود شیمیایی، یکی از نگرانی‌های اصلی این مجله است؛ زیرا اختلال در تولید و انتقال کود می‌تواند هزینه کشاورزی را بالا ببرد و در نهایت به افزایش قیمت مواد غذایی منجر شود. این مجله همچنین بر کاهش اعتماد متحدان آمریکا به واشنگتن و تغییر محاسبات رقبای آن تأکید دارد.

سومین پیش‌بینی به تغییرات اقلیمی مربوط است. اکونومیست انتظار دارد سال ۲۰۲۷ بار دیگر در شمار گرم‌ترین سال‌های ثبت‌شده قرار بگیرد و جهان با موج‌های گرما، خشکسالی و آتش‌سوزی‌های گسترده روبه‌رو شود. این مجله در عین حال معتقد است وابستگی به انرژی‌های تجدیدپذیر می‌تواند به‌دلیل نوسانات بازار سوخت‌های فسیلی و پیامدهای جنگ ایران افزایش یابد؛ حتی در شرایطی که سیاست‌های دولت ترامپ با توسعه این انرژی‌ها همسو نیست.

چهارمین موضوع، افزایش واکنش منفی به هوش مصنوعی است. اکونومیست هشدار می‌دهد شرکت‌های فعال در این حوزه برای تأمین هزینه‌های سنگین توسعه زیرساخت‌ها، بیش از گذشته به بدهی و قراردادهای پیچیده مالی متکی شده‌اند. از نگاه این مجله، همین وضعیت می‌تواند خطر اصلاح شدید ارزش‌گذاری شرکت‌های هوش مصنوعی را افزایش دهد. در کنار آن، خطرات سیاسی و سایبری این فناوری نیز جدی‌تر خواهد شد؛ هرچند اکونومیست نگرانی‌ها درباره نابودی گسترده مشاغل به‌دست هوش مصنوعی را تا حدی اغراق‌آمیز می‌داند.

پنجمین محور به قدرت‌گیری جریان‌های راست‌گرای پوپولیست در اروپا مربوط است. اکونومیست به‌طور مشخص احتمال پیروزی مارین لوپن در انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه را مطرح می‌کند. چنین نتیجه‌ای می‌تواند روابط پاریس و برلین، دو محور اصلی اتحادیه اروپا، را دستخوش تغییر کند و نگرانی‌ها درباره وضعیت مالی و بدهی دولت فرانسه را افزایش دهد.

فشار بر بازار اوراق قرضه، ششمین موضوع ویژه‌نامه است. از نگاه اکونومیست، بسیاری از کشورهای ثروتمند بیش از توان مالی خود هزینه می‌کنند و افزایش نرخ بهره اوراق قرضه دولتی، تأمین مالی بدهی‌ها را دشوارتر کرده است. این مجله هشدار می‌دهد که ادامه چنین روندی ممکن است در جایی به یک بحران مالی منجر شود.

هفتمین موضوع، تایوان است. اکونومیست به گزارش‌هایی اشاره می‌کند که بر اساس آن‌ها، شی جین‌پینگ از ارتش چین خواسته است تا سال ۲۰۲۷ برای انجام عملیات احتمالی علیه این جزیره آمادگی لازم را داشته باشد. با این حال، مجله تأکید می‌کند که آمادگی نظامی لزوماً به معنای تصمیم قطعی برای حمله نیست و تجربه جنگ اوکراین و درگیری‌های اخیر نشان داده است که فناوری‌های ارزان‌تر و توان دفاعی بازیگران کوچک‌تر می‌تواند محاسبات قدرت‌های بزرگ را تغییر دهد.

هشتمین موضوع، گسترش اثر داروهای کاهش وزن بر اقتصاد مصرف‌کننده است. اکونومیست پیش‌بینی می‌کند افرادی که با استفاده از این داروها وزن کم می‌کنند، ممکن است هزینه بیشتری برای پوشاک، لوازم آرایشی و خدمات ورزشی صرف کنند. در کنار آن، توجه به اثرات احتمالی این داروها بر طول عمر، شرکت‌های داروسازی را به سرمایه‌گذاری بیشتر در حوزه درمان‌های ضدپیری سوق خواهد داد.

ارزان‌تر شدن پرتاب‌های فضایی، نهمین پیش‌بینی است. اکونومیست انتظار دارد فضاپیمای استارشیپ اسپیس‌ایکس به‌تدریج پرتاب‌های منظم ماهواره‌ای را آغاز کند و نخستین ایستگاه فضایی خصوصی نیز به فضا فرستاده شود. این مجله همچنین احتمال می‌دهد ایده ساخت مراکز داده در مدار زمین، که امروز هنوز دور از دسترس به نظر می‌رسد، جدی‌تر از گذشته مطرح شود.

آخرین محور به آینده هالیوود مربوط است. اکونومیست معتقد است استودیوهای بزرگ همچنان برای جذب مخاطب به سراغ مجموعه‌های قدیمی و دنباله‌های آثار موفق خواهند رفت، اما موفقیت فیلم‌های کم‌هزینه تولیدشده توسط چهره‌های مشهور یوتیوب نشان می‌دهد که شاید مخاطبان بیش از گذشته به دنبال داستان‌ها و تجربه‌های تازه باشند.

اکونومیست در سال ۲۰۲۶ چه پیش‌بینی‌هایی کرده بود؟

برای ارزیابی اعتبار این پیش‌بینی‌ها باید به ویژه‌نامه سال ۲۰۲۶ بازگشت؛ مجموعه‌ای که در نوامبر ۲۰۲۵ منتشر شد و چهلمین نسخه از این سنت سالانه بود. تام استندج در آن زمان سال ۲۰۲۶ را سالی آکنده از عدم قطعیت توصیف کرده بود؛ سالی که در آن سیاست‌های دونالد ترامپ، جنگ تجاری، آینده هوش مصنوعی، وضعیت خاورمیانه و بدهی کشورهای ثروتمند می‌توانستند مسیر تحولات جهانی را تغییر دهند.

اکونومیست 2026

اکونومیست در آن ویژه‌نامه ده موضوع اصلی را مطرح کرده بود: دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا و شکاف سیاسی بر سر روایت تاریخ این کشور؛ تغییر نظم ژئوپلیتیک و رقابت آمریکا و چین؛ ادامه جنگ‌های اوکراین، سودان و میانمار؛ فشارهای اقتصادی و دفاعی بر اروپا؛ فرصت‌های تازه چین در سایه سیاست «اول آمریکا»؛ احتمال بحران بازار اوراق قرضه؛ خطر ترکیدن حباب سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی؛ تحولات اقلیمی و گسترش انرژی پاک؛ احتمال کاهش استقبال از جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ و برگزاری مسابقات جنجالی Enhanced Games؛ و در نهایت ورود داروهای مؤثرتر و ارزان‌تر کاهش وزن به شکل قرص.

اما این فهرست تا چه اندازه با واقعیت تطبیق داشت؟

بر اساس بررسی‌ای که وب‌سایت «Revista De Castro» در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر کرده، از میان ۱۳ پیش‌بینی قابل ارزیابی اکونومیست برای سال ۲۰۲۶، پنج مورد به‌طور کامل محقق شده، چهار مورد تا حدودی درست از آب درآمده، یک مورد اشتباه بوده و سه مورد نیز هنوز به نتیجه قطعی نرسیده‌اند.

پنج پیش‌بینی درست؛ از داروی لاغری تا تغییر رئیس فدرال رزرو

یکی از پیش‌بینی‌های محقق‌شده، ورود داروهای کاهش وزن به شکل قرص بود. اکونومیست در سال ۲۰۲۵ نوشته بود داروهای مؤثرتر و ارزان‌تر مبتنی بر GLP-1 به بازار می‌آیند و عرضه شکل خوراکی آن‌ها دسترسی بیماران را افزایش می‌دهد. قرص ویگووی شرکت نوو نوردیسک در پنجم ژانویه ۲۰۲۶ در بازار آمریکا عرضه شد. البته تأیید این دارو در آمریکا در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۵ انجام شده بود؛ بنابراین پیش‌بینی اکونومیست درباره ورود آن به بازار درست بود، هرچند بخشی از روند تحقق آن پیش از آغاز سال ۲۰۲۶ اتفاق افتاده بود.

پیش‌بینی دیگر به برگزاری مسابقات «Enhanced Games» در لاس‌وگاس مربوط می‌شد؛ رقابت‌هایی که در آن استفاده از برخی مواد و روش‌های افزایش عملکرد ورزشی، برخلاف مقررات بسیاری از مسابقات سنتی، تحت چارچوب برگزارکنندگان مجاز است. این مسابقات در ۲۴ مه ۲۰۲۶ برگزار شد و به‌دلیل همین رویکرد متفاوت، بحث‌های زیادی درباره مرز میان نوآوری ورزشی و دوپینگ به راه انداخت. یکی از شناگران در رقابت ۵۰ متر آزاد زمان ۲۰٫۸۱ ثانیه را ثبت کرد؛ رکوردی که البته به‌عنوان رکورد رسمی مسابقات شنا به رسمیت شناخته نمی‌شود.

اکونومیست همچنین پیش‌بینی کرده بود دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا به میدان رقابت سیاسی جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها تبدیل شود. این پیش‌بینی نیز تا حد زیادی محقق شد؛ زیرا در آستانه و هم‌زمان با مراسم چهارم ژوئیه ۲۰۲۶، دو روایت و دو ساختار متفاوت برای بزرگداشت این مناسبت در آمریکا شکل گرفت و اختلاف بر سر نحوه برگزاری و مدیریت مراسم به موضوعی سیاسی تبدیل شد.

ادامه جنگ‌های اوکراین، سودان و میانمار نیز در فهرست پیش‌بینی‌های درست قرار گرفت. اکونومیست انتظار داشت این درگیری‌ها در سال ۲۰۲۶ پایان نیابند و تا ۱۷ نوامبر نیز هیچ‌یک از این سه جنگ به توافقی پایدار برای پایان درگیری نرسیده بود. البته این پیش‌بینی تا پایان سال همچنان نیازمند ارزیابی نهایی است.

پنجمین مورد، تغییر رئیس بانک مرکزی آمریکا بود. اکونومیست انتظار داشت جروم پاول در ماه مه جای خود را به رئیس جدید فدرال رزرو بدهد. کوین وارش در ۲۲ مه ۲۰۲۶ ریاست این نهاد را برعهده گرفت. البته این مورد از پیش‌بینی‌های دشوار به شمار نمی‌رفت؛ زیرا پایان دوره ریاست پاول از قبل مشخص بود و تغییر رئیس فدرال رزرو در آن تاریخ، تا حد زیادی قابل انتظار بود.

یک پیش‌بینی اشتباه؛ استقبال تاریخی از جام جهانی

یکی از روشن‌ترین مواردی که در ارزیابی مستقل، اشتباه از آب درآمد، پیش‌بینی اکونومیست درباره جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ بود. این مجله در سال قبل هشدار داده بود که تنش‌های سیاسی میان آمریکا، کانادا و مکزیک، سه کشور میزبان مسابقات، ممکن است باعث شود هواداران از حضور در ورزشگاه‌ها خودداری کنند.

اما آنچه اتفاق افتاد، خلاف این نگرانی بود. جام جهانی ۲۰۲۶ با حضور بیش از ۶ میلیون و ۸۱۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه‌ها، رکورد بیشترین تعداد تماشاگر در تاریخ این رقابت‌ها را ثبت کرد. البته یک نکته در ارزیابی این پیش‌بینی اهمیت دارد: اکونومیست نوشته بود هواداران «ممکن است» از مسابقات استقبال نکنند، نه اینکه قطعاً چنین اتفاقی رخ خواهد داد. از سوی دیگر، جام جهانی ۲۰۲۶ با ۱۰۴ مسابقه برگزار شد؛ یعنی دو برابر تعداد بازی‌های جام جهانی ۱۹۹۴. بنابراین رکورد مجموع تماشاگران را نباید به‌تنهایی به معنای افزایش میانگین استقبال از هر مسابقه دانست.

چهار پیش‌بینی نیمه‌درست؛ وقتی هشدارها فقط بخشی از واقعیت را دیدند

چهار پیش‌بینی دیگر در ارزیابی وب‌سایت یادشده، نه کاملاً درست و نه کاملاً اشتباه تشخیص داده شده‌اند.

نخست، موضوع غزه است. اکونومیست انتظار داشت آتش‌بس شکننده در این منطقه، با وجود خطرهای متعدد، دوام بیاورد. تا میانه نوامبر ۲۰۲۶ آتش‌بس همچنان برقرار بود، اما روند اجرای توافق با بن‌بست و تأخیر روبه‌رو شد و مرحله دوم آن به‌طور کامل پیش نرفت. بنابراین پیش‌بینی حفظ آتش‌بس تا حدی درست بود، اما تصویری که از ثبات نسبی ارائه می‌کرد، با واقعیت پرتنش پس از آن فاصله داشت.

دوم، افزایش هزینه‌های دفاعی اروپا بود. اکونومیست هشدار داده بود که کشورهای اروپایی برای افزایش بودجه نظامی تحت فشار قرار می‌گیرند و این مسئله می‌تواند با کسری بودجه و مشکلات اقتصادی آن‌ها تداخل پیدا کند. هزینه نظامی اروپا در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۴ درصد افزایش یافت و برآوردها نشان می‌داد مجموع هزینه دفاعی ۲۷ کشور اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۶ به حدود ۴۵۴ میلیارد یورو برسد. بنابراین روند افزایش هزینه‌های نظامی محقق شد، اما آثار نهایی آن بر بودجه و اقتصاد کشورها هنوز به ارزیابی کامل نیاز داشت.

سوم، وضعیت اقتصاد چین بود. اکونومیست از کاهش قیمت‌ها، رشد کند اقتصادی و مازاد ظرفیت صنعتی این کشور سخن گفته بود. اقتصاد چین در سه‌ماهه سوم سال ۲۰۲۶ حدود ۴٫۵ درصد رشد کرد و تورم نیز در سطحی پایین باقی ماند. با این حال، کاهش گسترده قیمت‌ها به شکلی که پیش‌بینی شده بود، رخ نداد. به همین دلیل این مورد در دسته پیش‌بینی‌های نیمه‌درست قرار گرفت.

چهارمین مورد، احتمال بحران بدهی در کشورهای ثروتمند بود. اکونومیست هشدار داده بود که افزایش بدهی دولت‌ها و هزینه استقراض می‌تواند بازار اوراق قرضه را با بحران روبه‌رو کند. نرخ سود اوراق قرضه ۳۰ساله آمریکا در اوت ۲۰۲۶ به ۵٫۳۱ درصد رسید؛ بالاترین سطح از سال ۲۰۰۷. نرخ اوراق ۱۰ساله ژاپن نیز در سپتامبر به ۳٫۰۵۵ درصد رسید که از سال ۱۹۹۶ بی‌سابقه بود. این ارقام از افزایش فشار بر بازار بدهی حکایت داشتند، اما تا زمان انجام این ارزیابی، بحران فراگیری که اکونومیست درباره خطر آن هشدار داده بود، رخ نداده بود.

سه پیش‌بینی که هنوز نمی‌توان درباره آن‌ها حکم داد

در سه موضوع، نتیجه پیش‌بینی‌های اکونومیست تا زمان انتشار بررسی مستقل روشن نشده بود.

نخست، حباب هوش مصنوعی. اکونومیست در سال ۲۰۲۵ این پرسش را مطرح کرده بود که آیا سرمایه‌گذاری‌های عظیم در زیرساخت‌های هوش مصنوعی به شکل‌گیری حبابی اقتصادی منجر می‌شود که در نهایت خواهد ترکید یا نه. افت ۵٫۵ درصدی شاخص نزدک در پنجم نوامبر ۲۰۲۶ نشانه‌ای از نوسان و نگرانی بازار بود، اما یک روز سقوط بازار به‌تنهایی برای اثبات ترکیدن حباب کافی نیست.

دوم، روند انتشار گازهای گلخانه‌ای بود. اکونومیست احتمال داده بود که انتشار جهانی کربن به اوج خود رسیده باشد و پس از آن کاهش پیدا کند. برآوردهای منتشرشده از کاهش حدود ۰٫۴ درصدی انتشار در سال ۲۰۲۶ حکایت داشت، اما این کاهش تا حدی تحت تأثیر جنگ ایران و اختلال در مصرف نفت قرار گرفت. به همین دلیل نمی‌توان آن را نشانه قطعی تغییر ساختاری در روند انتشار گازهای گلخانه‌ای دانست.

سوم، تأثیر تعرفه‌های تجاری ترامپ بر رشد اقتصاد جهانی بود. اکونومیست انتظار داشت تعرفه‌های وارداتی آمریکا رشد اقتصاد جهان را کاهش دهند. با این حال، در فوریه ۲۰۲۶ دیوان عالی آمریکا بخشی از تعرفه‌های وضع‌شده بر مبنای قانون اختیارات اضطراری را لغو کرد و دولت ترامپ نیز با سیاست‌های تعرفه‌ای تازه به این تصمیم واکنش نشان داد. از آنجا که آمار نهایی رشد اقتصادی سال ۲۰۲۶ هنوز منتشر نشده بود، ارزیابی قطعی این پیش‌بینی به زمان بیشتری نیاز داشت.

بزرگ‌ترین نقطه کور اکونومیست؛ جنگ ایران

اما شاید مهم‌ترین بخش کارنامه اکونومیست، نه پیش‌بینی‌های درست و غلط آن، بلکه رویدادی باشد که در فهرست عمومی پیش‌بینی‌های سال ۲۰۲۶ این مجله جای مشخصی نداشت: جنگ مستقیم آمریکا و اسرائیل علیه ایران.

در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، حملات گسترده آمریکا و اسرائیل علیه ایران آغاز شد؛ رویدادی که به‌سرعت از یک رویارویی نظامی فراتر رفت و پیامدهای منطقه‌ای و اقتصادی گسترده‌ای پیدا کرد. تنگه هرمز، یکی از مهم‌ترین مسیرهای انتقال نفت و گاز جهان، به مرکز بحران تبدیل شد و اختلال در تردد کشتی‌ها، بازار انرژی و محاسبات امنیتی کشورهای منطقه را تحت تأثیر قرار داد.

اهمیت این غیبت زمانی روشن‌تر می‌شود که اثر جنگ بر بازار نفت را بررسی کنیم. بهای نفت برنت در آستانه جنگ، در ۲۷ فوریه، حدود ۷۲ دلار برای هر بشکه بود؛ اما در ۲۹ آوریل به حدود ۱۱۸ دلار رسید. به این ترتیب، یکی از مهم‌ترین تحولات سال نه‌تنها معادلات امنیتی خاورمیانه، بلکه هزینه انرژی و چشم‌انداز اقتصاد جهانی را نیز تغییر داد.

البته در ویژه‌نامه ۲۰۲۶ اکونومیست، موضوع خاورمیانه کاملاً غایب نبود. این مجله درباره دوام آتش‌بس غزه و احتمال ایجاد تغییرات پایدار در منطقه بر اثر شیوه دیپلماسی ترامپ پرسش‌هایی مطرح کرده بود. اما در فهرست عمومی ده روند اصلی آن، پیش‌بینی مشخصی درباره وقوع جنگ مستقیم آمریکا و اسرائیل علیه ایران یا پیامدهای احتمالی بسته شدن تنگه هرمز دیده نمی‌شد.

دو رویداد مهم دیگر نیز در این فهرست عمومی جای برجسته‌ای نداشتند: حمله آمریکا به ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو در سوم ژانویه ۲۰۲۶ و شکست انتخاباتی ویکتور اوربان، نخست‌وزیر مجارستان، در انتخابات آوریل همان سال.

آیا جلد اکونومیست واقعاً آینده را پیش‌بینی می‌کند؟

کارنامه سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که حتی یک مجله معتبر بین‌المللی با دسترسی گسترده به تحلیلگران و کارشناسان نیز نمی‌تواند همه تحولات آینده را با دقت پیش‌بینی کند. از ۱۳ موردی که در بررسی مستقل قابل ارزیابی تشخیص داده شده‌اند، پنج مورد کاملاً درست، چهار مورد نیمه‌درست، یک مورد اشتباه و سه مورد همچنان نامشخص بوده‌اند. به بیان دیگر، فقط حدود ۳۸ درصد این پیش‌بینی‌ها به‌طور کامل محقق شده‌اند.

با این حال، این آمار به‌تنهایی برای قضاوت درباره کیفیت تمام تحلیل‌های اکونومیست کافی نیست. برخی پیش‌بینی‌ها، مانند تغییر رئیس فدرال رزرو یا برگزاری جام جهانی، به‌سادگی قابل سنجش‌اند؛ اما موضوعاتی مانند آینده نظم جهانی، احتمال بحران بدهی یا تغییر مسیر اقتصاد چین، پیچیده‌ترند و ممکن است برای ارزیابی آن‌ها به چند سال زمان نیاز باشد. از سوی دیگر، وقتی یک مجله از احتمال وقوع یک بحران سخن می‌گوید، محقق نشدن آن لزوماً به معنای اشتباه بودن تحلیل نیست؛ همان‌طور که وقوع یک رویداد نیز همیشه نشان نمی‌دهد پیش‌بینی‌کننده آن را با دقت کامل پیش‌بینی کرده است.

شاید مهم‌ترین درس مقایسه دو ویژه‌نامه ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ همین باشد: جلد اکونومیست را باید تصویری فشرده از دغدغه‌ها و سناریوهای احتمالی جهان دانست، نه فهرستی از اتفاقاتی که قرار است حتماً رخ دهند. سال گذشته، جنگ ایران در میان مهم‌ترین پیش‌بینی‌های عمومی این مجله جای مشخصی نداشت؛ اما امسال پیامدهای همان جنگ به یکی از محورهای اصلی تصویر آینده تبدیل شده است. گاهی آنچه در یک جلد دیده نمی‌شود، به اندازه نمادهایی که روی آن نقش بسته‌اند، درباره محدودیت‌های پیش‌بینی آینده حرف دارد.

دونالد ترامپ

دونالد ترامپ

دونالد ترامپ سیاستمدار و بازرگان آمریکایی و چهل‌وپنجمین و چهل‌وهفتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده است؛ خروج از برجام، دستور حمله به قاسم سلیمانی، بمباران تأسیسات هسته‌ای ایران در ۱۴۰۴ و آغاز جنگ ۲۰۲۶ با ایران از تصمیم‌های مهم او دربارهٔ ایران است.

همهٔ ۳٬۳۴۶ خبر دونالد ترامپ ←

نظرات

نظرها پس از بررسی منتشر می‌شوند. لطفاً از توهین، تهمت و لینک تبلیغاتی پرهیز کنید.

هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.