چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ فال حافظ امروز آماده است · بخوانید

طلایی که با خون و اشک ساخته شد/ از سوگ برادر تا سکوی قهرمانی

علی عالی‌پور قهرمانی که نام ایران را در بالاترین جایگاه آسیا نشاند و حالا خیز بزرگی برای المپیک برداشته است.

طلایی که با خون و اشک ساخته شد/ از سوگ برادر تا سکوی قهرمانی
عکس: باشگاه خبرنگاران آذربایجان غربی

باشگاه خبرنگاران جوان؛ ماریلا تجدد - علی عالی پور از جوانان نسل امید وزنه برداری ایران است که در ۲ رخداد مهم بازی های آسیایی ناگویا و وزنه برداری قهرمانی جهان سال ۲۰۲۶ بزرگان دسته ۹۵ کیلوگرم را به چالش کشید.

او با کسب مدال طلای دسته ۹۵ کیلوگرم به هشت سال ناکامی پولامردان ایران در بازی های آسیایی پایان داد و با کسب نشان برنز قهرمانی جهان گام نخست گزینشی المپیک را محکم برداشت و در گفتگویی اختصاصی با خبرنگار ما از موفقیتش سخن گفت.

لحظه‌ای که نام ایران در مسابقات ناگویا شنیده شد، اولین فکری که از ذهن شما گذشت چه بود؟

اولین چیزی که به ذهنم رسید، پرچم ایران بود من سال‌ها برای این لحظه جنگیده بودم، با تمام سختی‌ها، دوری‌ها و روزهایی که شاید هیچ‌کس از حال و روزم خبر نداشت آن لحظه دیگر مهم نبود چقدر خسته‌ام یا چه فشاری را تحمل کرده‌ام فقط یک چیز اهمیت داشت، اینکه نام ایران در بالاترین جایگاه شنیده شود من برای خودم وزنه می‌زنم، اما برای ایران قهرمان می‌شوم.

وقتی روی سکو ایستادید و مدال طلا را دور گردن خود حس کردید، چه تصویری از آینده برای خودتان دیدید؟

به همان مدال فکر نمی‌کردم، به مسیری فکر می‌کردم که هنوز تمام نشده  من طلا را پایان رؤیایم نمی‌دانم، بلکه شروع مسئولیت بزرگ‌تری می‌دانم. هدف من فقط قهرمانی در آسیا نیست. می‌خواهم روزی روی بزرگ‌ترین سکوی ورزش جهان بایستم و نام ایران را با رکوردهایی همراه کنم که سال‌ها باقی بمانند.هنوز بهترین نسخه من را ندیدید.

سخت‌ترین وزنه‌ای که در ناگویا با آن مبارزه کردید و بر آن پیروز شدید، کدام بود؟

سخت‌ترین وزنه برای من لزوماً سنگین‌ترین وزنه روی هالتر نبود گاهی سخت‌ترین وزنه، فشاری است که قبل از مسابقه روی شانه‌هایت احساس می‌کنی، انتظارات مردم، پرچمی که نماینده‌اش هستی و قولی که به خودت داده‌ای وزنه روی هالتر را می‌شود با قدرت بدنی بلند کرد، اما آن فشار را فقط با قدرت ذهنی می‌توان شکست داد.

تفاوت تمرینات قبل از بازی‌های ناگویا با دوره‌های قبلی چه بود؟ چه چیزی را تغییر دادید؟

بازی‌های آسیایی قطعاً یکی از مهم‌ترین رقابت‌های ورزشی دنیاست، هم از نظر اعتبار ورزشی و هم از نظر پاداش و تأثیری که می‌تواند در زندگی یک ورزشکار داشته باشد

واقعیت این است که رشته ما مثل بعضی رشته‌های دیگر درآمدزایی بالایی ندارد، بنابراین نمی‌توانیم نسبت به فرصت‌هایی که ممکن است مسیر زندگی‌مان را تغییر بدهند، بی‌تفاوت باشیم.

من برای رسیدن به این مدال، خستگی‌ها، آسیب‌دیدگی‌ها، بی‌حالی‌ها و حتی درگیری‌های ذهنی را کنار گذاشتم. روزهایی که بعضی از هم‌تیمی‌هایم استراحت می‌کردند و به تفریح و سرگرمی می‌پرداختند، من در سالن تمرین مشغول ساختن خودم بودم. روی نقاط ضعفم کار می‌کردم، کمبودهایم را می‌شناختم و برای برطرف کردنشان تلاش می‌کردم من فقط تمرین نمی‌کردم؛ داشتم برای تغییر زندگی‌ام می‌جنگیدم این مدال حاصل یک روز مسابقه نیست،حاصل روزهایی است که کسی ندید، سختی‌هایی است که کسی احساس نکرد و تلاش‌هایی است که هیچ‌وقت متوقف نشد

این طلا به‌راحتی به دست نیامد بهای خودش را داشت تلاش کردم، تلاش کردم.

در مسیر رسیدن به این مدال، با چه چالش یا سختی‌ای روبرو شدید که کسی از آن خبر ندارد؟

یکی از سخت‌ترین اتفاقات زندگی من، فقط ۴۰ روز قبل از بازی‌های آسیایی اتفاق افتاد، من برادرم را از دست دادم.

این اتفاق تأثیر عمیقی روی روحیه و انگیزه‌ام گذاشت. چند کیلو از وزنم کم شد، تمرکزم را از دست دادم و حتی کوچک‌ترین حرف‌ها هم ناراحتم می‌کرد. سعی می‌کردم خودم را کنترل کنم و اجازه ندهم کسی متوجه حال درونم شود.

از بیرون سربلند و محکم ایستاده بودم، اما از درون فرو ریخته بودم؛ مثل شهری که بعد از جنگ، فقط دیوارهایش باقی مانده باشد.

در تنهایی‌هایم، ذهنم مدام به آن لحظه‌های تلخ برمی‌گشت. بارها به کنار گذاشتن این ورزش و خداحافظی با رؤیای قهرمانی فکر کردم، اما هر بار دوباره برگشتم. من قبلاً هم آسیب دیده بودم، بارها زمین خورده بودم و دوباره خودم را ساخته بودم.

مردم نتیجه را روی سکو دیدند، اما از پشت پرده خبر نداشتند. سختی‌هایی مثل یک سد بزرگ جلوی راهم بودند و من مجبور بودم از تک‌تک آن‌ها عبور کنم.

بعد از تمام آن اتفاقات، دیگر نمی‌توانستم اجازه بدهم مدال طلا از دستم برود.

حتی قبل از مسابقه، جای مدالم را مشخص کرده بودم. به هم‌اتاقی‌ام گفته بودم: روبروی تختم را خالی بگذار، می‌خواهم بروم مدالم را بگیرم و همین‌جا آویزانش کنم.من قبل از مسابقه، طلا را در ذهنم گرفته بودم و برای رسیدن به آن جنگیدم. حالا جای مدال المپیک را هم مشخص کرده‌ام.

از خدا می‌خواهم سلامتی‌ام را حفظ کند و دوباره گرفتار آسیب‌دیدگی نشوم. با نام خدا می‌روم تا طلای المپیک را بگیرم و با غرور و افتخار به کشورم برگردم.

این بار فقط برای یک مدال نمی‌جنگم، برای رویایی می‌جنگم که با وجود تمام آن روزهای تاریک، هنوز زنده است.

منبع: باشگاه خبرنگاران آذربایجان غربیمشاهدهٔ خبر اصلی ←

نظرات

نظرها پس از بررسی منتشر می‌شوند. لطفاً از توهین، تهمت و لینک تبلیغاتی پرهیز کنید.

هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.