دستمالچیان: واردات پارچه از مسیر کولبری، رقابت را نابرابر کرده است
مجتبی دستمالچیان، رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنایع نساجی ایران، از واردات گسترده پارچه از مسیر کولبری و ته‌لنجی، تفاوت هزینه با واردات رسمی و فشار آن بر تولیدکنندگان داخلی انتقاد کرد.
مجتبی دستمالچیان، رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنایع نساجی ایران، با انتقاد از حجم واردات پارچه از مسیرهای کولبری و ته‌لنجی گفت تفاوت هزینه ورود کالا از این مسیرها با واردات رسمی، شرایط رقابت را به زیان تولیدکنندگان داخلی تغییر داده است.
به گزارش پایگاه خبری آریا دوک، مجتبی دستمالچیان، رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنایع نساجی ایران، در بخشی از سخنان خود با انتقاد از نحوه استفاده از رویه‌هایی مانند کولبری و ته‌لنجی گفت اگر آمار این واردات دقیق بررسی شود، مشخص می‌شود حجم کالایی که از این مسیرها وارد کشور شده، بسیار بیشتر از چیزی است که از ظاهر این عناوین برداشت می‌شود.
او گفت:
«اسم قشنگی مثل ته‌لنجی یا کولبری روی آن گذاشته‌ایم، اما وقتی به عدد و رقم نگاه می‌کنیم، واقعیت چیز دیگری است.»
برای کالای ضروری از این ظرفیت استفاده کنید، نه پارچه
دستمالچیان تأکید کرد اگر کشور به دلیل تحریم یا محدودیت‌های تجاری برای واردات برخی کالاهای ضروری با مشکل مواجه است، می‌توان از این ظرفیت‌ها برای همان کالاها استفاده کرد.
اما به اعتقاد او، استفاده از این رویه‌ها برای واردات پارچه‌ای که هم امکان واردات رسمی آن وجود دارد و هم بخشی از آن در داخل تولید می‌شود، قابل دفاع نیست.
او گفت:
«کالایی که کشور نیاز دارد و به دلیل تحریم نمی‌توانیم از مسیر رسمی وارد کنیم، بدهید از این مسیرها وارد شود؛ اما چرا پارچه‌ای که همه می‌توانند وارد کنند و داخل کشور هم وجود دارد باید از این مسیر بیاید؟»
دستمالچیان: واردات کولبری چند برابر واردات رسمی شده است
رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنایع نساجی ایران در ادامه با اشاره به آمار واردات پارچه گفت میزان واردات از مسیر کولبری، چند برابر واردات رسمی شده است.
او رقم حدود ۶۸۰ میلیون دلار را برای واردات پارچه از این مسیر مطرح کرد و آن را با واردات رسمی مقایسه کرد.
از نگاه دستمالچیان، مسئله فقط حجم واردات نیست؛ بلکه تفاوت شرایط ورود کالا نیز اهمیت دارد.
تفاوت هزینه واردات رسمی با رویه کولبری
دستمالچیان گفت واردکننده رسمی برای ورود پارچه با مجموعه‌ای از هزینه‌ها روبه‌رو است.
به گفته او، واردات رسمی شامل ۱۵ درصد حقوق ورودی به اضافه ۱۰ درصد مالیات بر ارزش افزوده می‌شود؛ رقمی که در مجموع به حدود ۲۵ درصد می‌رسد.
او در مقابل گفت کالایی که از برخی رویه‌های کولبری وارد می‌شود، با هزینه‌ای در حدود ۵ درصد وارد کشور می‌شود.
به اعتقاد او، با چنین اختلافی عملاً نمی‌توان انتظار داشت تولیدکننده یا واردکننده رسمی بتواند با کالایی که از مسیر دیگر وارد شده رقابت کند.
«در هر شرایطی که ما کار کنیم، با چنین تفاوتی امکان رقابت وجود ندارد.»
منابع ارزی کشور صرف کالای مصرفی می‌شود
یکی دیگر از انتقادهای دستمالچیان به نوع کالایی است که با ارز کشور وارد می‌شود.
او معتقد است در شرایط محدودیت منابع ارزی، بهتر است این منابع بیشتر به سمت کالاهای سرمایه‌ای و ماشین‌آلاتی حرکت کند که برای سال‌ها در چرخه تولید کشور باقی می‌مانند.
دستمالچیان گفت:
«ماشین‌آلات در کشور می‌ماند؛ اما پارچه یک کالای مصرفی است. ارزی که با این همه مکافات وارد کشور می‌شود، دارد تبدیل به کالای مصرفی می‌شود.»
او پیشنهاد کرد اگر قرار است چنین ظرفیتی برای واردات ایجاد شود، بخشی از آن به واردات ماشین‌آلات صنعتی اختصاص پیدا کند؛ ماشین‌آلاتی که می‌توانند به نوسازی تولید و افزایش بهره‌وری کمک کنند.
واردات پارچه‌های مانده در انبارهای خارجی
دستمالچیان بخش دیگری از مسئله را به نوع پارچه‌های وارداتی مربوط دانست.
به گفته او، برخی تجار پارچه‌هایی را خریداری می‌کنند که تولیدکننده خارجی قصد دارد برای خالی کردن انبار و آماده شدن برای تولید فصل یا سال بعد، آنها را با قیمت پایین‌تر بفروشد.
او توضیح داد که این محصولات ممکن است از نظر رنگ‌بندی یا سری تولید دیگر بازار اصلی خود را از دست داده باشند، اما با قیمت پایین وارد بازار ایران شوند.
«طرف می‌خواهد انبارش را برای تولید سال آینده خالی کند، زیر قیمت می‌فروشد و تاجر ما می‌رود همان کالا را می‌خرد و وارد می‌کند.»
به اعتقاد دستمالچیان، ورود چنین کالاهایی با قیمت پایین، رقابت را برای تولیدکننده داخلی دشوارتر می‌کند؛ زیرا تولیدکننده ایرانی باید هزینه واقعی مواد اولیه، نیروی انسانی، انرژی، مالیات و سایر هزینه‌های تولید را پرداخت کند.
اختلاف آماری میان دستگاه‌ها
رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنایع نساجی ایران همچنین از اختلاف میان آمارهای مطرح‌شده درباره واردات انتقاد کرد.
او گفت زمانی که فعالان صنعت به وزارتخانه مراجعه می‌کنند، ممکن است آمار واردات رسمی در حدود ۳۰۰ میلیون دلار اعلام شود، اما در مقابل، بخش دیگری از واردات از مسیرهایی انجام شده که مجوز آنها توسط نهادهای دیگر صادر شده است.
به گفته دستمالچیان، پاسخ دستگاه‌ها در چنین شرایطی این است که بخش دیگر واردات در اختیار آن وزارتخانه نبوده است.
او این وضعیت را نشانه‌ای از نبود نگاه یکپارچه به سیاست واردات دانست.
مسئله فقط واردات نیست؛ مسئله رقابت نابرابر است
محور اصلی انتقاد دستمالچیان را می‌توان در یک نکته خلاصه کرد: اگر یک کالا از دو مسیر با دو هزینه کاملاً متفاوت وارد کشور شود، تولیدکننده داخلی و واردکننده رسمی عملاً در یک زمین برابر رقابت نمی‌کنند.
از نگاه او، ظرفیت‌هایی مانند کولبری و ته‌لنجی باید بیشتر برای کالاهایی مورد استفاده قرار گیرند که کشور واقعاً در تأمین آنها با مشکل مواجه است، نه محصولاتی که نمونه داخلی دارند یا از مسیر رسمی نیز قابل واردات هستند.
دستمالچیان معتقد است ادامه چنین وضعیتی می‌تواند فشار بیشتری بر صنعت نساجی و تولیدکنندگان داخلی وارد کند؛ صنعتی که هم‌زمان با رکود بازار و محدودیت‌های تأمین مالی نیز مواجه است.
منبع: اظهارات مجتبی دستمالچیان، رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنایع نساجی ایران
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده؛ اولین نفر باش.