ببینید؛ حمید علیدوستی از فوتبال تا سرطان و خداحافظی در پائیز

حمید علیدوستی در ۷۰ سالگی درگذشت. فوتبال او از مسیر بازگشت مدرسه شروع شد که در حوالی میدان خراسان تهران زندگی می‌کرد و مثل خیلی از هم‌نسل‌هایش، رؤیای فوتبالیست شدن داشت. همسایگی با پرویز قلیچ‌خانی، کاپیتان تیم ملی و شنیدن صدای تمرین‌های او، این رؤیا را برایش جدی‌تر کرد.

مسیر علیدوستی از تهران جوان و دارایی گذشت. سال ۱۳۵۴ نخستین حضورش در لیگ را تجربه کرد و در همان بازی اول، مقابل تاج پرستاره به میدان رفت که با پیروزی یک بر صفر دارایی به پایان رسید.

او فوتبال را با گلزنی تعریف نمی‌کرد. خودش می‌گفت در گلسازی و حرکات پا به توپ توانایی بیشتری دارد، هرچند گل‌هایش مقابل تیم‌های بزرگ، به‌خصوص پرسپولیس، از خاطرات شیرین دوران بازیگری‌اش بود.

علیدوستی در روایت زندگی فوتبالی‌اش از قهرمانی آسیا با تیم ملی جوانان هم گفته بود که با وجود یک بار انتخاب تحصیل به جای اردوی تیم ملی، با تلاش دوباره به آن رسید.

اما شاید زیباترین بخش خاطراتش، جمله‌ای بود که درباره گلزنی مقابل تیم‌های پرهوادار گفت: من عاشق سکوتم؛ سکوت استادیوم مملو از تماشاچی، آغاز فریاد تیم‌های کم‌هواداره.

علیدوستی که بخش مهمی از خاطرات فوتبالی‌اش در ورزشگاه شیرودی گره خورده بود و از شیرودی به عنوان پاییز یاد می‌کرد، سرانجام در هفتادسالگی و در پاییز عمرش چشم از جهان فروبست. مردی که خاطراتش در فوتبال ایران، با صدای سکوها و گل‌هایش زنده خواهد ماند.