ترامپ در محاصره کنگره دموکرات: رئیس جمهوری زخمی که چیزی برای از دست دادن ندارد / تحلیل گاردین از شکست تاریخی جمهوری‌خواهان در انتخابات کنگره

به گزارش خبرآنلاین، روزنامه گاردین در تحلیلی به قلم دیوید اسمیت، خبرنگار و تحلیلگر ارشد این روزنامه در آستین تگزاس، به کالبدشکافی ابعاد شکست حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره پرداخت.

نویسنده یادآور می‌شود که دونالد ترامپ تابستان امسال با بازنشر متنی از یک مورخ در فضای مجازی، خود را در ردیف ناپلئون بناپارت قرار داد؛ تشبیهی که امروز معنا پیدا کرده است: رئیس‌جمهور آمریکا وارد نبردی اضافه شد و به نظر می‌رسد اسباب شکست خود را به دست خویش رقم زد.

انتخابات سه‌شنبه یک رویداد در مقیاس انقراض سیاسی بود؛ جایی که پایگاه‌های سرخ و مستحکم جمهوری‌خواهان همانند مهره‌های دومینو سقوط کردند.

دموکرات‌ها کرسی‌های سنا را برای نخستین بار در کانزاس از سال ۱۹۳۲، در تگزاس از سال ۱۹۸۸ و در کارولینای جنوبی از سال ۱۹۹۸ فتح کردند.

از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون تنها سه بار (در سال‌های ۱۹۴۶، ۱۹۹۴ و ۲۰۰۶) کنترل هم‌زمان مجلس نمایندگان و سنا در یک دوره انتخابات میان‌دوره‌ای جابه‌جا شده بود، اما این رویداد اکنون برای چهارمین بار تکرار شد تا کنگره به سدی در برابر یکه‌تازی‌های اجرایی ترامپ بدل شود.

سازنده اصلی شکست؛ تناقض ادعای پوپولیسم با واقعیت‌های معیشتی

ترامپ که بلافاصله پس از شکست مدعی شد نامش در برگه رأی نبوده، در حقیقت طراح اصلی سرنوشت «اردک لنگ» خود است.

او ماه‌ها از حامیانش خواسته بود به گونه‌ای پای صندوق‌ها بروند که گویی خود او نامزد است؛ بنابراین بیش از این نمی‌توانست زمینه تضعیف حزبش را فراهم آورد.

ترامپ در سال ۲۰۲۴ با وعده مهار تورم و پایان دادن به جنگ‌های خارجی پیروز شده بود، اما تعرفه‌های تجاری سنگین و حمله به ایران، قیمت‌ها را به مراتب بالاتر برد.

به این عوامل باید کمپین انتخاباتی عجیب و پرتنش او را نیز افزود؛ کارزاری که با سخنرانی‌های بی‌پایان درباره پروژه‌های ساختمانی، حملات شدید و توهین به نمایندگان حزبی همراه بود و رای‌دهندگان در نهایت پیام دادند که دیگر بس است.

طبق نظرسنجی‌های پای صندوق آسوشیتدپرس، هزینه زندگی و فساد دولتی دو اولویت نخست رای‌دهندگان بود؛ ترامپ که ادعای پوپولیسم اقتصادی داشت، در حالی به نمایش تالارهای مجلل و ثروت‌اندوزی شخصی پرداخت که خانواده‌های طبقه متوسط در تأمین مایحتاج اولیه با سختی روبه‌رو بودند.

ابزارهای تهاجمی دموکرات‌ها و تهدید سلاح وتو

از ماه ژانویه، دموکرات‌ها با در دست داشتن اکثریت، قدرت وتوی لوایح، راه‌اندازی پرونده‌های استیضاح و تحقیق، و سد کردن مسیر انتصابات قضایی و دولتی ترامپ را به دست خواهند آورد.

این وضعیت شرایط را برای مهره‌هایی چون پیت هگست وزیر دفاع، یا چهره‌هایی نظیر ایلان ماسک به شدت دشوار خواهد ساخت و حتی احتمال به جریان افتادن سومین استیضاح ترامپ وجود دارد.

این چالش‌ها ترامپ را به چهره‌ای در محاصره بدل می‌سازد که ابزار اصلی‌اش قلم وتو خواهد بود؛ سلاحی که او از شامگاه سه‌شنبه نشان دادن آن را آغاز کرده است.

با این حال، ترامپ در دو سال نخست دوره دوم خود نیز توجه چندانی به مصوبات کنگره نشان نداد و در حوزه تعرفه‌ها و حملات نظامی به صورت یک‌جانبه اقدام کرد؛ از این رو به احتمال زیاد در دو سال آینده نیز سیاست خارجی را به عنوان میراث خود دنبال خواهد کرد.

او هم‌زمان پروژه بازسازی نمادین واشنگتن را با احداث تالار جدید کاخ سفید، طاق نصرت و تزئینات طلایی پیش خواهد برد؛ برنامه‌ای که شاید کنگره دموکرات آن را سرگرمی بی‌خطرتری در قیاس با ماجراجویی‌های نظامی بداند.

زنگ آغاز رقابت ۲۰۲۸ و خطر تصمیمات غیرقابل پیش‌بینی

تهدیدی که بیش از تحقیقات کنگره ترامپ را می‌آزارد، گذر زمان و آغاز رسمی رقابت برای جانشینی او در سال ۲۰۲۸ است.

ترامپ از نظر روانی آمادگی ندارد تا توجه رسانه‌ها از او به چهره‌هایی چون جی‌دی ونس، مارکو روبیو و سایر رقبای نوظهور معطوف شود.

این تغییر جهت می‌تواند تسلط بلامنازع او بر جنبش ماگا و پایگاه وفادار جمهوری‌خواه را فرسایش دهد؛ نمایندگانی که از زیر آوار شکست سه‌شنبه خارج شده‌اند به این نتیجه خواهند رسید که بقای سیاسی‌شان در گرو بازنگری و شرط‌بندی روی آینده است، نه گره زدن سرنوشت به چهره‌ای متعلق به گذشته.

با این حال، نباید در تعبیر چرخش پاندول انتخابات اغراق کرد؛ ترامپ هنوز در نیمه دوره دوم خود قرار دارد و از روحیه تهاجمی خود برای رویارویی با دموکرات‌ها لذت می‌برد.

یک ترامپ تضعیف‌شده که احساس کند در دو سال آینده چیزی برای از دست دادن ندارد، ممکن است جسورانه‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر از گذشته عمل کند.