چرا دونالد ترامپ فکر می کند او می تواند مثل یک پادشاه عمل کند؟

این تحلیل استدلال می‌کند که مخالفت‌های اخیر دیوان عالی آمریکا با برخی اقدامات ترامپ را نمی‌توان جدا از رأی سال ۲۰۲۴ در پرونده «ترامپ علیه ایالات متحده» بررسی کرد؛ حکمی که برای اقدامات رسمی رئیس‌جمهور مصونیت کیفری قائل شد. از این منظر، دیوان عالی هم‌زمان با محدود کردن برخی اقدامات ترامپ، پیش‌تر مبنای حقوقی گسترش قدرت اجرایی او را تقویت کرده بود.

فرارو- جمل بویی، خبرنگار بخش بین الملل روزنامه نیویورک تایمز

به گزارش فرارو به نقل از روزنامه نیویورک تایمز، مناقشه بر سر اختیارات دونالد ترامپ بار دیگر دیوان عالی آمریکا را در مرکز بحث‌های سیاسی و حقوقی قرار داده است. در حالی که برخی تصمیم‌های اخیر این نهاد، محدودیت‌هایی برای اقدامات رئیس‌جمهور ایجاد کرده‌اند، منتقدان معتقدند نمی‌توان این احکام را جدا از تصمیم تاریخی دیوان عالی در پرونده «ترامپ علیه ایالات متحده» در سال ۲۰۲۴ بررسی کرد؛ حکمی که مصونیت گسترده‌ای برای رئیس‌جمهور در قبال اقدامات رسمی او ایجاد کرد و به گفته منتقدان، زمینه حقوقی لازم برای گسترش قدرت اجرایی ترامپ را فراهم ساخت.

رأی‌گیری پستی؛ جبهه تازه در برابر ترامپ

در یکی از تحولات مرتبط با انتخابات میان‌دوره‌ای، طرحی از سوی خدمات پستی ایالات متحده برای بازنگری در نحوه رأی‌گیری پستی مطرح شده که در عمل با تلاش ترامپ برای محدود کردن رأی‌گیری از طریق پست در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای در تضاد قرار دارد.

ترامپ از مدت‌ها پیش رأی‌گیری پستی را یکی از عوامل شکست خود در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ معرفی کرده و بدون ارائه مبنای معتبر برای ادعاهای گسترده درباره تقلب، آن انتخابات را با تخلفات و رأی‌دهی غیرقانونی مرتبط دانسته است. او در سال گذشته نیز در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» نوشته بود که انتخابات با استفاده از برگه‌های رأی پستی نمی‌تواند «هرگز» عادلانه باشد. این موضع، رأی‌گیری پستی را به یکی از موضوعات مهم در مناقشه سیاسی آمریکا پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای تبدیل کرده است.

دیوان عالی؛ سد راه ترامپ یا شریک گسترش قدرت او؟

بحث اصلی اما فراتر از انتخابات پستی است. هر بار که دیوان عالی تصمیمی علیه ترامپ صادر می‌کند، این پرسش مطرح می‌شود که آیا این نهاد واقعاً در برابر رئیس‌جمهور ایستاده یا همچنان به تقویت قدرت او کمک کرده است. مدافعان دیوان عالی استدلال می‌کنند که برخی احکام این نهاد نشان می‌دهد قضات محافظه‌کار همواره در کنار ترامپ قرار ندارند. از نگاه آنها، اگر دیوان عالی در مواردی مانع اقدامات اجرایی رئیس‌جمهور شده است، نمی‌توان آن را نهادی کاملاً همسو با ترامپ دانست.

اما استدلال مطرح‌شده در این تحلیل این است که عملکرد دیوان عالی را نمی‌توان صرفاً بر اساس احکام منفرد و در خلأ سیاسی بررسی کرد. برای ارزیابی نقش این نهاد، باید تأثیر تصمیم‌های قضات بر رفتار و برداشت خود ترامپ از حدود اختیارات ریاست‌جمهوری نیز مورد توجه قرار گیرد.

پرونده‌ای که به ترامپ پیام متفاوتی داد

محور اصلی این استدلال، رأی دیوان عالی در پرونده «ترامپ علیه ایالات متحده» در سال ۲۰۲۴ است. در این پرونده، دیوان عالی برای رئیس‌جمهور در قبال «اقدامات رسمی» مصونیت کیفری قائل شد. حامیان رئیس دیوان عالی، جان رابرتس، و اکثریت محافظه‌کار استدلال کرده‌اند که این تصمیم محدود بوده و تنها برخی اقدامات رسمی و وظایف اصلی رئیس‌جمهور را دربرمی‌گیرد و اقدامات خارج از این چارچوب همچنان می‌تواند مشمول پیگرد قانونی باشد.

با این حال، تحلیل مورد بحث تأکید می‌کند که پیامد سیاسی یک رأی الزاماً به ظرافت‌های حقوقی متن آن محدود نمی‌شود. استدلال اصلی این است که ترامپ می‌توانسته این حکم را نه صرفاً به‌عنوان تعیین‌کننده مرزهای حقوقی، بلکه به‌عنوان مجوزی برای استفاده گسترده‌تر از قدرت اجرایی تفسیر کند.

بر اساس کتاب «تغییر رژیم: درون ریاست‌جمهوری امپراتوری دونالد ترامپ» نوشته مگی هابرمن و جاناتان سوان، ترامپ در فاصله سال‌های دور از قدرت و بازگشت به کاخ سفید درس‌های مهمی آموخته بود. در دوره دوم ریاست‌جمهوری، برخلاف سال ۲۰۲۱، دیگر با همان نگرانی درباره تحقیقات و پیگردهای قضایی مواجه نبود.

از این منظر، حکم سال ۲۰۲۴ می‌توانست اعتماد ترامپ به استفاده یکجانبه از اختیارات ریاست‌جمهوری را افزایش دهد. بنابراین، اقدامات تهاجمی او برای گسترش قدرت اجرایی در فضایی شکل گرفت که پیش‌تر دیوان عالی بخشی از حمایت حقوقی مورد نیاز را برای او فراهم کرده بود.

تناقض دیوان عالی؛ ترمز پس از باز کردن مسیر

منتقدان دیوان عالی استدلال می‌کنند که اگر این نهاد اکنون در برخی موارد مانع اقدامات ترامپ می‌شود، در واقع بخشی از تلاشش برای کنترل پیامدهای تصمیم‌های قبلی خود را انجام می‌دهد. در این نگاه، قضات محافظه‌کار از یک سو به دنبال تقویت نظریه «قوه مجریه واحد» و افزایش اختیارات رئیس‌جمهور هستند و از سوی دیگر، نمی‌خواهند ترامپ از همین اختیارات برای اهداف شخصی و سیاسی خود استفاده کند.

به بیان ساده، هنگامی که ادعاهای ترامپ درباره اختیارات اجرایی با دیدگاه‌های نهادی و حقوقی اکثریت دیوان عالی همسو باشد، این ادعاها با استقبال بیشتری مواجه می‌شود؛ اما زمانی که همان اختیارات در جهت منافع سیاسی شخصی ترامپ به کار گرفته شود، احتمال مخالفت قضات افزایش می‌یابد.

تشبیه «نگهبانی که دزد را گرفت»

این تحلیل در نهایت هشدار می‌دهد که صرفاً به دلیل برخی احکام دیوان عالی علیه ترامپ، نباید نقش این نهاد در گسترش اختیارات ریاست‌جمهوری را نادیده گرفت. نویسنده این وضعیت را به نگهبانی تشبیه می‌کند که پس از باز گذاشتن در فروشگاه، دزد را هنگام خروج متوقف می‌کند. بر این اساس، مسئله فقط این نیست که دیوان عالی در برخی مقاطع در برابر ترامپ ایستاده است؛ بلکه باید بررسی کرد که تصمیم‌های همین نهاد چگونه در شکل‌گیری برداشت ترامپ از قدرت ریاست‌جمهوری و حدود اختیارات او نقش داشته‌اند.

در چنین شرایطی، مناقشه بر سر رأی‌گیری پستی، اختیارات اجرایی و تصمیم‌های دیوان عالی، همگی بخشی از یک پرسش بزرگ‌تر هستند: مرز قدرت رئیس‌جمهور آمریکا کجاست و چه نهادی می‌تواند در برابر گسترش آن ایستادگی کند؟