وقتی محمدرضا شجریان باوجود کدورت‌ها از محمدرضا لطفی دفاع کرد

محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی که آثار مشترک ماندگار بسیاری را همراه یکدیگر خلق کردند و سال‌ها روی صحنه پا به پای هم اجرا کردند، پس از مدتی روابطشان دچار خدشه شد، اما این امر موجب نشد شجریان سال‌ها همکاری را فراموش کرده و بدگویی لطفی را کند و درمقابل، لطفی را دایرة‌المعارف موسیقی ایران می‌خواند.

به گزارش ایسنا، یادمان محمدرضا شجریان با حضور اساتیدی از جمله کیوان یداللهی، مظفر شفیعی، علی جهاندار، سهیل محمودی، جواد بختیاری، علی خدایی، مهدی امامی، وحید تاج و ... پنجم مهرماه در میانه زادروز (یکم مهر) و سال‌روز درگذشت او (۱۷ مهرماه) برگزار شد.

گله‌ای از نحوه برخورد با شجریان

ایلیا محمدنیا ـ کارشناس فرهنگی ـ در این رویداد گفت: سال گذشته قرار بود چند تن از دوستان این مراسم را برگزار کنند، اما این اتفاق نیفتاد. یکی از گله‌های همیشگی‌ام، نحوه مواجهه با شجریان به عنوان یکی از هنرمندان شاخص موسیقی ایران است.

از سال ۱۴۰۱ و پس از برگزاری مراسم یادمان شجریان در دوران کرونا، دیگر مراسمی با عنوان یادمان این هنرمند در کشور برگزار نشده است. سه روز پیش از این مراسم، از برگزار نشدن هیچ مراسمی برای شجریان مطلع شدم و به همین دلیل تصمیم گرفتم در مدت کوتاهی این برنامه را برگزار کنم.

او همچنین از آغاز یک پروژه تحقیقاتی درباره محمدرضا شجریان خبر داد و گفت: این پروژه با همکاری داریوش و کوروش محمدخانی، از استادان دانشگاه شهید بهشتی، پیگیری و برای سال آینده عملیاتی می‌شود.

محمدنیا با یادآوری خاطراتش از کارگاه‌های آموزشی، به رابطه و نگاه محمدرضا شجریان به محمدرضا لطفی اشاره کرد و گفت: در آن دوره، کارگاه‌ها در دو بخش برگزار می‌شد و پس از پایان بخش نخست، هنرجویان برای پذیرایی دور هم جمع می‌شدند.

استاد شجریان هر هفته برای هنرجویان شیرینی تهیه می‌کرد و این بخش از برنامه فضایی صمیمی داشت. در آن زمان چند نفر از هنرجویان درباره محمدرضا لطفی صحبت‌هایی انتقادی مطرح کردند و من کنجکاو بودم بدانم واکنش استاد به این صحبت‌ها چه خواهد بود.

استاد پس از شنیدن صحبت‌ها، درباره رابطه هنری خود با لطفی چنین توضیح داد: «محمدرضا دایرةالمعارف موسیقی ایرانی است. او تنها کسی است که هر جایی در آواز دلش خواست، با سازش من را برد و من هم هر جایی که دلم خواست، با آوازم او را با سازش بردم.»

استاد با این پاسخ نه‌تنها وارد فضای انتقادی نشد، بلکه بر جایگاه و رابطه هنری ویژه خود با لطفی تأکید کرد و به نوعی به آن بحث پایان داد.