افشین با پای پیاده و مترو بالاخره رسید/ سوباسای افسریه در رویای جام ملت‌های آسیا!

به گزارش "ورزش سه"، بازیکنی که در دیدار ایران مقابل فلسطین پیراهن شماره ۲۶ تیم ملی را بر تن کرد، یکی از جوان‌های آینده‌دار فوتبال ایران است که در راستای پروژه جوان‌گرایی امیر قلعه‌نویی، اولین بازی ملی خودش را تجربه کرد. افشین صادقی، ستاره ۲۱ ساله این روزهای فوتبال ایران، همان پسری است که از فصل گذشته و در ترکیب پیکان، با دریبل‌های گاه و بیگاه، شوت‌های ناگهانی و گل‌های زیبایش کم‌کم نامش را بر سر زبان‌ها انداخت و حالا روی قله آرزوهای فوتبالی‌اش ایستاده است.

داستان افشین از دل آکادمی باشگاه پیکان جان گرفت؛ جایی که سه فصل پیش و در دوران سرمربیگری رسول خطیبی، از رده امیدها به تیم بزرگسالان فراخوانده شد. او در آن روزها شانه به شانه دیگر استعدادهای جوانی چون رضا غندی‌پور در تمرینات خودروسازان عرق می‌ریخت، اما برخلاف هم‌قطارانش بخت زیادی برای درخشش در مستطیل سبز پیدا نکرد. افشین ۱۸ ساله آن روزها تنها یکی دو بار به عنوان یار تعویضی طعم بازی برای پیکان را چشید تا اینکه سقوط تلخ پیکان به لیگ آزادگان، رویاهای بزرگ او را در مه فرو برد.

با این حال، جایی که خیلی‌ها آن را پایان راه می‌دیدند، برای این جوان جسور نقطه تولدی دوباره بود. قرارداد بلندمدت با پیکان باعث شد او دو فصل پیش در مسابقات سخت لیگ یک، آرام‌آرام جای پایش را در ترکیب اصلی محکم کند و به یکی از چهره‌های اصلی صعود برق‌آسای تیمش به سطح اول فوتبال ایران تبدیل شود.

اما لحظه شنیده شدن نام افشین صادقی در فوتبال ایران، سه فصل پیش و در جام حذفی رقم خورد؛ روزهایی که پیکان در لیگ یک می‌جنگید و افشین به تنهایی جور کشیدن بار تیمش مقابل غول‌های لیگ برتری را به دوش کشید. ابتدا یک شلیک خیره‌کننده به کنج دروازه احمد گوهری، سنگربان وقت استقلال خوزستان، کافی بود تا پیکان با همان تک‌گل رویایی در حذفی صعود کند. طوفان این پسر جوان در مرحله بعد و مقابل فولاد خوزستان به اوج رسید؛ در شبی دراماتیک که پیکانی‌ها شکست دو بر صفر را با بازگشتی باشکوه به تساوی کشاندند، در وقت‌های اضافی باز هم این افشین بود که به همان شیوه مسحورکننده همیشگی، با شوتی سرکش دروازه ادیب زارعی را فرو ریخت و تیمش را به یک‌چهارم نهایی جام حذفی رساند.

این شوت‌های ناگهانی و گل‌های فانتزی البته ریشه‌ای قدیمی در رویاهای صادقی دارد. رازی که از چند سال پیش روی عضله دوقلوی پای چپ این ستاره جوان جا خوش کرده است؛ یک تتوی بامزه از «سوباسا اوزارا»، ستاره جذاب کارتون فوتبالیست‌ها در حال زدن یکی از آن شوت‌های معروف و مهارنشدنی‌اش. افشین از همان روزهایی که در تیم‌های پایه و در گمنامی مطلق توپ می‌زد، این خالکوبی را انجام داد تا به سوباسا شدن امیدوار بماند. او این کاراکتر تکنیکی و خیالی را به عنوان الگوی روزهای سخت خود قرار داد و حالا با همان رقص پاها و شلیک‌های سوباسایی، رویای کودکانه‌اش را در واقعیت مستطیل سبز زندگی می‌کند.

با بازگشت پیکان به لیگ برتر، صادقی دیگر یک پدیده نوظهور بود، هرچند هنوز خیلی‌ها در فوتبال ایران وسعت توانایی‌های او را نمی‌شناختند. نقطه عطف زندگی حرفه‌ای او زمانی شکل گرفت که سعید دقیقی، سرمربی فصل گذشته خودروسازان، به این دریبل‌زن جوان اعتماد کرد. همین اعتماد، افشین را خیلی زود به ستون اصلی تیمش تبدیل کرد و باعث شد با گل‌های نجات‌بخش و دریبل‌های تماشایی‌اش در جریان بازی‌ها، خودش را به عنوان یک ستاره تکنیکی و مهارنشدنی به رخ بکشد. درخششی که باعث شد نساجی مازندران، حتی پیش از آنکه صعودش به لیگ برتر قطعی شود، دست به جیب شده و با پرداخت مبلغ رضایت‌نامه به پیکان، این بازیکن جوان را برای فصل جدید شکار کند.

سرنوشت اما برگ برنده‌اش را زمانی برای افشین رو کرد که سعید دقیقی در میانه راه روی نیمکت نساجی نشست. مردی که اولین بار در لیگ برتر به این پسر اعتماد کرده بود، در قائم‌شهر هم چتر حمایتش را بر سر او باز کرد و با احیای اعتمادبه‌نفس گذشته در وجود این پدیده ۲۱ ساله، کاری کرد تا امیر قلعه‌نویی دیگر نتواند از کنار نام او به سادگی عبور کند.

افشین در شرایطی پیراهن تیم ملی بزرگسالان را پوشید که به لحاظ سنی، یکی از امیدهای اصلی تیم المپیک ایران به شمار می‌رود. حتی یحیی گل‌محمدی، سرمربی تیم امید که فصل گذشته و بعد از تقابل فولاد و پیکان لب به تحسین این وینگر تکنیکی گشوده بود، او را برای تیمش می‌خواست؛ اما اصرار ویژه قلعه‌نویی برای محک زدن عیار او در فیفادی آبان باعث شد تا افشین به جای اردوی امیدها، مسافر بصره شود و در جمع بزرگان فوتبال ایران قرار بگیرد.

پشت آن رقص پاهای زیبا که در نیمه دوم بازی با فلسطین از شماره ۲۶ جدید تیم ملی دیدیم، سال‌ها رنج، بغض و فداکاری پنهان شده است. افشین که اصالتی مازندرانی دارد، به لطف خانواده‌ای که تمام قد پای رویاهای فوتبالی فرزندشان ایستادند، سال‌هاست در کوچه‌پس‌کوچه‌های محله افسریه تهران زندگی می‌کند و به نوعی بچه افسریه به حساب می‌آید.

هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد روزهایی را که این پسر جوان، برای رسیدن به تمرینات پایه و بزرگسالان پیکان، هر روز مسیر طاقت‌فرسای افسریه در جنوب‌شرق تهران تا ورزشگاه ایران‌خودرو در غربی‌ترین نقطه پایتخت را با هزار امید و آرزو با مترو و یا اتوبوس طی می‌کرد و برمی‌گشت.

شب‌های بسیاری بود که افشین از فرط خستگی راه و ترافیک کلافه‌کننده تهران، قید بازگشت به آغوش خانواده را می‌زد و در تنهایی خوابگاه باشگاه به سقف خیره می‌شد تا صبح فردا، زودتر از همه روی چمن تمرین حاضر باشد.حالا طعم تمام آن شب‌های سخت خوابگاه شلوغ پیکان و آن مسیرهای طولانی، در پیراهن مقدس تیم ملی از همیشه شیرین‌تر شده است. پسری که بعد از سال‌ها انتظار، نام باشگاه ریشه‌دار نساجی مازندران را دوباره در فهرست تیم ملی بزرگسالان زنده کرده، حالا به خوبی قدر جایگاهی را که با خون دل به دست آورده می‌داند و آن را به این راحتی‌ها از دست نخواهد داد.

افشین صادقی با آن تکنیک ناب، جسارت مثال‌زدنی و شخصیت جنگنده‌اش، بدون شک می‌تواند سال‌های سال چه در جناح راست و چه در جناح چپ، بال پرواز تیم ملی ایران باشد و به عنوان یکی از کلیدی‌ترین مهره‌های پروژه جوان‌گرایی امیر قلعه‌نویی، تا جام ملت‌های آسیا درخششی خیره‌کننده از خود به جا بگذارد.