جیم جردن؛ مرد محبوب ترامپ در مجلس نمایندگان/ همه آنچه باید از رهبر اقلیت جمهوری‌خواهان بدانیم

به گزارش خبرآنلاین، جیم جردن سیاستمداری است که رابطه‌اش با دونالد ترامپ را نمی‌توان صرفا در چارچوب حمایت‌های معمول حزبی توضیح داد. او سال‌ها پیش از آنکه ترامپ وارد کاخ سفید شود، در حزب جمهوری‌خواه به‌عنوان یکی از چهره‌های سرسخت جناح محافظه‌کار شناخته می‌شد. جردن از مخالفان سازش با دموکرات‌ها بود و بارها حتی در برابر رهبران حزب خودش هم ایستاد. با این حال، ظهور ترامپ فرصتی برای جردن فراهم کرد تا از یک نماینده بانفوذ ایالت اوهایو به یکی از چهره‌های اصلی جریان نزدیک به رئیس‌جمهور تبدیل شود.

جیم جوردن کیست؟

جردن در سال ۱۹۶۴ در ایالت اوهایو متولد شد. پیش از ورود به سیاست، کشتی‌گیر دانشگاهی بود و دو بار عنوان قهرمانی رقابت‌های کشتی دانشگاهی آمریکا را به دست آورد. همین سابقه ورزشی بعدها به یکی از ویژگی‌های شناخته‌شده تصویر عمومی او تبدیل شد. او در سال ۲۰۰۷ وارد مجلس نمایندگان شد و در سال ۲۰۱۵، به همراه گروهی از نمایندگان محافظه‌کار، فراکسیون آزادی‌خواهان مجلس نمایندگان را بنیان گذاشت. این فراکسیون در سال‌های بعد به یکی از مراکز اصلی فشار بر رهبری جمهوری‌خواهان تبدیل شد.

جردن در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ، از مدافعان اصلی او در کنگره بود. در جریان تحقیقات مربوط به ارتباط کارزار انتخاباتی ترامپ با روسیه و همچنین دو پرونده استیضاح رئیس‌جمهور، جردن بارها در کنار او ایستاد. او در سال‌های بعد نیز از جمله چهره‌هایی بود که ادعاهای ترامپ درباره انتخابات ۲۰۲۰ را دنبال کردند و در تلاش برای به چالش کشیدن نتیجه آن انتخابات نقش داشتند.

برای ترامپ، جردن فقط یک نماینده جمهوری‌خواه وفادار نیست. او سیاستمداری است که در بسیاری از مناقشات سیاسی، به‌جای فاصله گرفتن از رئیس‌جمهور، در خط مقدم دفاع از او قرار گرفته است. در مقابل، ترامپ هم بارها از جردن حمایت کرده و او را به‌عنوان یکی از متحدان قابل اعتماد خود در کنگره معرفی کرده است.

البته علاقه ترامپ به جردن گاهی شکل متفاوتی هم پیدا کرده است. در فوریه ۲۰۲۰، یک روز پس از تبرئه ترامپ در جریان نخستین استیضاح، رئیس‌جمهور وقت در سخنرانی خود در کاخ سفید به تمجید از نماینده اوهایو پرداخت؛ اما بخشی از حرف‌هایش نه به فعالیت سیاسی جردن، بلکه به ظاهر و اندام ورزیده او مربوط می‌شد.

ترامپ با اشاره به سابقه کشتی جردن گفت که او قهرمان رقابت‌های دانشگاهی بوده و رکورد ورزشی قابل‌توجهی دارد. سپس به نکته‌ای اشاره کرد که برای بسیاری از حاضران غیرمنتظره بود. ترامپ گفت وقتی برای نخستین بار جردن را دیده، متوجه شده که او هیچ‌وقت کت نمی‌پوشد و از خودش پرسیده است چرا این‌طور لباس می‌پوشد. او بعد نتیجه گرفته بود که جردن به اندامش افتخار می‌کند و به همین دلیل علاقه‌ای به پوشیدن کت ندارد!

ترامپ حتی درباره تمرین‌های ورزشی جردن هم شوخی کرد و با اشاره به گوش‌های او، که به دلیل سال‌ها کشتی‌گیری تغییر شکل داده بود، سابقه ورزشی‌اش را به یاد آورد. این اظهارات در همان زمان بازتاب زیادی پیدا کرد؛ به‌خصوص آنکه رئیس‌جمهور آمریکا در حال تمجید از یکی از متحدان سیاسی‌اش بود، اما بخش قابل‌توجهی از سخنانش را به اندام و نوع لباس پوشیدن او اختصاص داده بود.

با این حال، پشت این شوخی‌ها یک وجه جدی‌تر از رابطه ترامپ و جردن وجود دارد. ترامپ در جردن همان روحیه مبارزه‌جویی و عقب‌نشینی نکردن را می‌بیند که در سیاست خود نیز بر آن تاکید دارد. جردن در جلسات کنگره، مصاحبه‌های تلویزیونی و مناقشات حزبی، معمولاً با لحنی تند به مخالفان حمله می‌کند و در دفاع از ترامپ نیز بارها همین شیوه را به کار گرفته است. برای رئیس‌جمهوری که بخش مهمی از هویت سیاسی‌اش را بر تقابل با مخالفان بنا کرده، چنین متحدی در کنگره اهمیت زیادی دارد.

جردن و اسکالیس؛ رقابتی که سه سال پیش به نتیجه نرسید

انتخاب جیم جردن به رهبری اقلیت جمهوری‌خواهان در نوامبر ۲۰۲۶، در واقع ادامه رقابتی است که او و استیو اسکالیس پیش از این نیز تجربه کرده بودند. در سال ۲۰۲۳ و پس از برکناری کوین مک‌کارتی از ریاست مجلس نمایندگان، هر دو سیاستمدار برای تصاحب این کرسی وارد رقابت شدند؛ رقابتی که در نهایت نه به پیروزی جردن انجامید و نه اسکالیس.

ماجرا از سوم اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد؛ زمانی که کوین مک‌کارتی، رئیس وقت مجلس نمایندگان، در پی اختلاف با گروهی از جمهوری‌خواهان محافظه‌کار و با رأی دموکرات‌ها از مقام خود برکنار شد. این اتفاق نخستین مورد در تاریخ آمریکا بود که یک رئیس مجلس با استفاده از سازوکار رأی‌گیری برای برکناری رئیس مجلس، از سمت خود کنار گذاشته می‌شد.

پس از برکناری مک‌کارتی، جمهوری‌خواهان باید جانشین او را انتخاب می‌کردند. استیو اسکالیس، رهبر وقت اکثریت مجلس، و جیم جردن، رئیس کمیته قضایی، دو نامزد اصلی این رقابت بودند. اسکالیس از سابقه طولانی‌تری در ساختار رهبری جمهوری‌خواهان برخوردار بود و از سال ۲۰۱۴ در جایگاه‌های مهمی مانند رئیس فراکسیون جمهوری‌خواهان و سپس رهبر اکثریت فعالیت کرده بود. در مقابل، جردن بیشتر به‌عنوان چهره‌ای متعلق به جناح محافظه‌کار و نزدیک به ترامپ شناخته می‌شد.

در رأی‌گیری داخلی جمهوری‌خواهان در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۳، اسکالیس با ۱۱۳ رأی در برابر ۹۹ رأی جردن پیروز شد و نامزد رسمی حزب برای ریاست مجلس شد. اما پیروزی او در رأی‌گیری داخلی به معنای تضمین انتخابش در صحن مجلس نبود. برای رسیدن به ریاست، اسکالیس به حمایت اکثریت نمایندگان حاضر در مجلس نیاز داشت و جمهوری‌خواهان در آن زمان اکثریت بسیار شکننده‌ای در اختیار داشتند.

مشکل اینجا بود که بخشی از نمایندگان محافظه‌کار حاضر نبودند از اسکالیس حمایت کنند. اختلافات داخلی به اندازه‌ای عمیق بود که او حتی پس از پیروزی در رای‌گیری حزبی نتوانست آرای لازم را برای انتخاب در صحن مجلس جمع کند. اسکالیس یک روز پس از انتخاب به‌عنوان نامزد جمهوری‌خواهان، از رقابت کنار رفت و اعلام کرد که هنوز شکاف‌هایی در داخل فراکسیون وجود دارد که باید برطرف شوند.

پس از کناره‌گیری اسکالیس، جردن به‌عنوان نامزد بعدی جمهوری‌خواهان معرفی شد. حمایت ترامپ از او نیز در این مقطع آشکار بود. رئیس‌جمهور سابق از جمهوری‌خواهان خواسته بود از جردن حمایت کنند و او را گزینه مناسبی برای ریاست مجلس می‌دانست.

اما جردن هم نتوانست حزب را پشت سر خود متحد کند. او در سه دور رای‌گیری در صحن مجلس، از کسب آرای لازم بازماند. شمار جمهوری‌خواهانی که به نامزد حزب خود رأی ندادند، در هر مرحله افزایش پیدا کرد. در رأی‌گیری سوم، جردن تنها ۱۹۴ رأی به دست آورد و ۲۵ جمهوری‌خواه به نامزدهای دیگری رأی دادند. این اتفاق عملاً نشان داد که حتی حمایت ترامپ نیز نمی‌تواند اختلافات درون حزب را از میان ببرد.

در نهایت، جمهوری‌خواهان از نامزدی جردن عقب نشستند و پس از چند روز مذاکره و رأی‌گیری داخلی، مایک جانسون، نماینده ایالت لوئیزیانا، به‌عنوان گزینه مورد توافق انتخاب شد. جانسون در مقایسه با جردن و اسکالیس چهره کم‌سابقه‌تری در ساختار رهبری حزب بود، اما توانست حمایت جناح‌های مختلف را جلب کند. او در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۳ با ۲۲۰ رایدر برابر ۲۰۹ رای هاکیم جفریز، نامزد دموکرات‌ها، به ریاست مجلس رسید.

انتخاب جانسون در آن مقطع بیش از هر چیز نتیجه ناتوانی دو نامزد اصلی در جلب حمایت همه جناح‌های جمهوری‌خواه بود. اسکالیس از حمایت بخشی از نمایندگان برخوردار بود که به تجربه تشکیلاتی و توانایی او در مدیریت حزب اهمیت می‌دادند. جردن نیز پایگاه قدرتمندی در میان محافظه‌کاران داشت، اما مخالفانش معتقد بودند رویکرد سیاسی او بیش از اندازه تقابلی است و نمی‌تواند در شرایط حساس، همه جمهوری‌خواهان را با خود همراه کند.

چرا جردن این بار انتخاب شد؟

رقابت نوامبر ۲۰۲۶ میان جردن و اسکالیس از این جهت اهمیت دارد که همان دو سیاستمدار بار دیگر برای رهبری جمهوری‌خواهان مقابل هم قرار گرفتند؛ اما این بار نتیجه متفاوت بود. جردن با ۱۰۶ رای در برابر ۷۳ رای اسکالیس پیروز شد و قرار است از ژانویه ۲۰۲۷ رهبری اقلیت جمهوری‌خواهان را بر عهده بگیرد.

تفاوت اصلی این دو رقابت را باید در شرایط جدید حزب جمهوری‌خواه جست‌وجو کرد. در سال ۲۰۲۳، جمهوری‌خواهان اکثریت مجلس را در اختیار داشتند و مسئله اصلی انتخاب فردی بود که بتواند یک فراکسیون چندپاره را اداره کند. در سال ۲۰۲۶، آنها پس از شکست سنگین انتخاباتی با واقعیتی متفاوت روبه‌رو هستند: از دست دادن اکثریت و قرار گرفتن در موقعیت اقلیت.

در چنین شرایطی، بخشی از نمایندگان جمهوری‌خواه به این نتیجه رسیده‌اند که برای مقابله با دموکرات‌ها به فردی نیاز دارند که در رویارویی سیاسی و تحقیقات پارلمانی تجربه بیشتری داشته باشد. جردن سال‌ها ریاست کمیته قضایی را بر عهده داشته و در مناقشات با دولت‌های دموکرات، به‌ویژه دولت جو بایدن، یکی از چهره‌های اصلی جمهوری‌خواهان بوده است.

از سوی دیگر، ترکیب فراکسیون جمهوری‌خواهان نیز تغییر کرده است. شماری از نمایندگان میانه‌رو و جمهوری‌خواهان حوزه‌های انتخابیه رقابتی در انتخابات اخیر شکست خوردند یا از رقابت کناره‌گیری کردند. در نتیجه، گروهی که از ژانویه ۲۰۲۷ در مجلس حضور خواهد داشت، در مجموع محافظه‌کارتر از فراکسیون قبلی است. این تغییر در ترکیب نمایندگان، به سود جردن تمام شد.

اسکالیس در رقابت اخیر بر تجربه مدیریتی، سابقه رهبری و توانایی خود در جمع‌آوری کمک‌های مالی تاکید داشت. او معتقد بود جمهوری‌خواهان در شرایط دشوار کنونی به فردی نیاز دارند که با ساختار حزب آشنا باشد و بتواند نمایندگان را دور یک برنامه مشترک جمع کند. اما اکثریت نمایندگان به جردن رای دادند؛ کسی که در جریان رقابت خود بیشتر بر تجربه مقابله با دموکرات‌ها و ضرورت تغییر در شیوه رهبری حزب تاکید می‌کرد.

۳۱۲