روایت مادر شهید «عرفان فرمانی فاخر» از رمز اصلی رسیدن جوانان به قله‌ها

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها- فاطمه گوگردی: آیین باشکوه یادبود شهدای گمنام در همدان با حضور پرشور اقشار مختلف مردم و خانواده‌های معظم شهدا، به تجلی‌گاه پیوندی عمیق با آرمان‌های انقلاب اسلامی تبدیل شد؛ محفلی نورانی که در آن عطر پاک ایثار و مقاومت در فضای شهر پیچید و در میان تمام لحظات ناب آن صلابت مادرانه‌ای درخشید که روایتگر زنده بودن راه شهدا است.

در آیینی که چشمان مشتاق دلدادگان حریم ولایت را به آسمان خیره ساخته بود، حضور پرشکوه، مقتدرانه و در عین حال لبریز از عواطف دلتنگ کننده‌ مادرانه بانو «معصومه حیدری» مادر شهید والامقام «عرفان فرمانی فاخر» فضایی سراسر احساس و حماسه آفرید.

او که قاب عکس فرزند شهیدش را با دستان لرزان اما استوار و با قلبی مالامال از دلتنگی و افتخار در آغوش کشیده بود، گویی آرام در گوش تصویر فرزندش زمزمه می‌کرد و به تمامی حاضران یادآور می‌شد که شهدا هرگز نمی‌میرند بلکه در جای جای این شهر نفس می‌کشند.

عکسی که در میان خادمان شهدا صاحب عزا بود

مادر شهید «عرفان فرمانی فاخر» در حالی که نگاهش به قاب عکس فرزندش دوخته شده بود، با صدایی آمیخته به صلابت و عواطف مادرانه حضور خود در محفل شهدا را نه یک تصمیم شخصی بلکه دعوتی آسمانی می‌دانست.

معصومه حیدری در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: من تصمیم نگرفتم که امروز اینجا باشم بلکه دعوت شدیم، شاید از طرف خود عرفان و شاید از طرف همین شهدای گمنام به این مراسم دعوت شدم.

وی ادامه داد: امروز آمده‌ام اما نه با پای پیاده و دست خالی بلکه با دلی پر از جای خالی پسرم، با سینه‌ای سوخته از داغ فراق و عکسی که تمام دنیای این روزهای من است، عکسی که نگاه معصومانه و لبخند پرمهر عرفانم از درون آن با من حرف می‌زند و می‌گوید که مادر، گریه نکن، من زنده‌ام.

این مادر شهید با آهی عمیق و نگاهی به جمع خادمان شهدا ادامه داد: امروز که قدم در این محفل گذاشتم، همه‌ی مراسم بوی تنفس عرفان مرا می‌داد، دوستان، همرزمان و مسئولان مدام تماس می‌گرفتند و با بغض می‌گفتند که جای خالی عرفان در میان خادمان شهدا به‌شدت احساس می‌شود اما من اشک‌هایم را پاک می‌کنم و با قلبی شکسته اما محکم می‌گویم پسر من هرگز غایب نیست! او همیشه خادم الشهدا بود و پروانه‌وار دور این مزارها و تابوت‌های شهدا می‌گشت و حالا خودش میزبان این قافله است. جایش خالی نیست بلکه خودش امروز در این محفل صاحب عزا است.

مادر شهید «فرمانی فاخر» با اشاره به منش انقلابی و اخلاق فرزندش از روزهایی گفت که صدای گرم عرفان روشنی بخش خانه بود و افزود: عرفان من فقط یک فرزند عزیز و پاره‌ی تن نبود، او همدم تنهایی‌های من و سرباز با اخلاص و مومن این آب و خاک بود. زمزمه‌ی همیشگی‌اش این بود که ما باید تا آخرین قطره خون پای این انقلاب، این نظام و این پرچم بمانیم.

وی با تاکید بر بصیرت و ولایتمداری فرزندش افزود: پسرم عاشق ولایت و از جان و دل مطیع امر رهبر شهیدمان بود. در دلش ذره‌ای تردید راه نداد چرا که خوب می‌دانست امنیت این خانه و این مرز و بوم مقدس، به بهای خون جوانان نازنینی به دست آمده است. او ایمان داشت تا وقتی رهبر عزیزمان و این ملت پشتیبان هم هستند، هیچ غمی در دل این سرزمین راه نخواهد یافت.

حیدری با چشمانی بارانی اما سرشار از افتخار، از پیوند عمیق فرزندش با خاندان عصمت و طهارت (ع) سخن گفت و تصریح کرد: فرزندم برای وطن رفت؛ برای آرامش این ملت و امنیت ناموس این کشور رفت تا دشمن نتواند یک وجب از این خاک را اشغال کند. او با تمام وجود درک کرده بود که دفاع از وطن ادامه‌ راه کربلا است. خودش با دست‌های خودش لباس خادمی شهدا را به تن می‌کرد اما دلداده‌ راستین حضرت فاطمه زهرا (س)، حضرت ام‌البنین (س) و حضرت رقیه (س) بود. آن‌قدر با اخلاص و پاک زیست که در نهایت حضرت زهرا (س) او را خرید و به آغوش کشید. او با شهادتش مدال سربازی حضرت زهرا(س) را به گردن آویخت و رفت.

این مادر شهید درخصوص شنیدن خبر شهادت فرزندش بیان کرد: وقتی خبر شهادت پسرم را آوردند، دنیایم تاریک شد؛ داغ جگر گوشه بسیار سنگین است و شب‌ها تنها با بو کشیدن لباس‌هایش آرام می‌شدم. دیگران از درون دل مادران شهدا خبر ندارند که درد از دست دادن فرزند چقدر طاقت فرسا است. گاهی دلم می‌خواهد بی‌قراری کنم و اشک بریزم اما ناگهان آرامشی عجیب در دلم می‌نشیند که می‌دانم از سوی خود عرفان است؛ اوست که من، پدرش و خواهرش را سر پا نگه داشته است.

وی درباره حدیث معروف حضرت زینب (س) «ما رأیتُ إلّا جمیلاً» تصریح کرد: در گذشته این روایت را می‌شنیدیم و از کنارش می‌گذشتیم اما امروز واقعیت آن را با تمام وجود لمس می‌کنیم و می‌چشیم. من خود را در آن جایگاه نمی‌بینم که ادعای الگو گیری از حضرت زینب (س) داشته باشم؛ مصیبت حضرت زینب کجا و مصیبت ما کجا! اما یاد آن بانوی بزرگ و عظمت مصیبت ایشان، بزرگ‌ترین تسلای دل من در این روزها است. گریه‌ من از جنس دلتنگی اما گریه‌ افتخار است.

وی با لحنی صمیمی و دلسوزانه گفت: من به عنوان یک مادر، روی سخنم با مادران است، با جوانان طوری همراه شوید و راه بیایید که زمینه‌ شهیدوار زیستن آن‌ها فراهم شود.

مادر شهید «عرفان فرمانی فاخر» در نهایت، با تکیه بر شناخت عمیق خود از زیست و سلوک فرزند شهیدش، رمز اصلی رسیدن جوانان به قله‌های معنویت و شهادت را در یک جمله خلاصه کرد و افزود: این نظر شخصی من است که با عرفان زندگی کرده‌ام؛ اگر جوانان امروز مراقب چشم‌های خود باشند و پاک چشمی را تمرین کنند، بی‌تردید به اوج قله‌ها خواهند رسید. رمز عاقبت بخیری همین مراقبت از چشم است.

روایت حضور مادر شهید «عرفان فرمانی فاخر» تجلی راستین صبر، صلابت و پیوند عمیق نسل امروز با آرمان‌های شهدا است. این مادر گرانقدر با وجود داغ سنگین فراق فرزند، با قلبی استوار و نگاهی روشن به آینده حضور خود در محفل شهدا را دعوتی آسمانی و یادآور راه و رسم فرزند شهیدش می‌داند؛ فرزندی که خود خادم شهدا بود و امروز نام و یادش الهام‌بخش جوانان و خادمان این مرز و بوم است.